من ی رفیقی داشتم که شهید شد ...
دقیقا ی نوجوون بود مثل ما .. تو سر و کله ی رفیقاش میزد .. فیلم میدید ؛ بعضی وقتا اهنگ گوش میداد...
کتاب میخوند و...
دقیقا مثل ما..
میدونین فرق بین ما و شهدا توی ی سری جزئیاته ..
شهدا با رعایت همون جزئیات ؛ از بین میلیون ها بچه مذهبی برای شهادت انتخاب میشن..
مثلا ..
ی چیز مشترک بین تمام شهدا نماز اول وقته ؛ یعنی برو همه جارو بگرد ؛ اگر ی شهید پیدا کردی که به نمازش بی اهمیت بود بیا هرچی دلت میخواد بگو ..
ی چیز مشترک دیگه بین شهدا ؛ رفیق شهیدِ ..
یکی که ازش الگو برداری کنن ؛ باهاش حرف بزنن ؛ ازش کمک بخوان ..
بچه ها ..
اون جمله معروف شهید زندگی کنی شهید میشی ؛ رو شنیدین قطعا ..
ما برای اینکه مثل شهدا زندگی کنیم باید بشناسیمشون.. باید باهاشون رفیق شیم ..
بعد کمکم کمکم مثل همونا خاص میشیم ؛ بچه ها زرنگ باشین .. خدا اون بنده های خاص رو جدا میکنه ..
ی طوری تو چشم بقیه بزرگشون میکنه ؛ ی طوری تو ناز و نعمت غرقشون میکنه که فکرشم نمیتونین بکنین ..
ولی نگین حالا کو تا شهادت و چمیدونم من هنوز برام زوده و ...
شهادت هیچ وقت مدت زمان عمر شمارو کم و زیاد نمیکنه ؛ نوع مرگ رو عوض میکنه ..
حالا ی خواهشی ازتون دارم ..
به عنوان کسی که هرچی تو زندگیش داره ؛ بعد خدا ؛ از قِبَلِ شهداست ؛ ازتون میخوام ی شهیدی رو به عنوان رفیق انتخاب کنید و باهاش عهد ببندید .