ازدانشگاه‌شریف‌بگویم‌که‌پژوهشگاه‌آنجابه گونه‌ای‌باخاک‌یکسان‌شده‌بود ازکتاب‌های‌دانشجوها،کتاب‌های‌پاره‌پاره شده و ریخته‌شده‌زمین ، شیشه‌های‌خرد شده،پنجره‌های‌ریخته‌شده،درهای‌کنده شده. آن‌شخص‌که‌برایمان‌روایت‌میکرد میگفت : بچهااینجاتازه‌جمع‌وجورشده و تمیزشده‌اس ، اوایل‌نمیشدراه‌رفت‌اینجا. شیشه‌زیرپاخردتر ، خردترمیشدند کتابهایی‌که‌خاک‌رویش‌راگرفته‌بود و بایدبا دست‌کنارمیزدیم‌تااسمش‌رامیدیدم کتابی‌که‌ازدورنظرم‌راجلب‌کرد ، به‌زمین افتاده‌بود و یکم‌خاک‌رویش‌راپوشنده بود ، حتی‌ازدورهم‌برایم‌آشنابود ، به‌سراغش رفتم‌کتاب[ترجمه الغارات] بود ، دوستان‌راصدازدم‌ ، یکی‌ازدوستان همین‌متوجه‌آن کتاب‌شداورااززمین‌برداشت و کنارپنجره گذاشت ، پیش‌دستی‌کرد. ازگیاهانی‌که‌خاک‌آن‌هاراگرفته بود و بعضی‌های‌شکسته‌شده‌بود ، ازتخته های‌که‌نوشته‌هاهنوزرویشان‌باقی‌مانده‌بود.

ازخیلی‌چیزهامیشودروایت‌کرد ، ولی‌آن پرچم‌ایرانی‌که‌میرقصیددرباد ، حس‌غروررا به‌من‌القامیکرد ، وان‌شاءالله‌درزمانی‌آن پرچم‌پایین‌خواهدآمدکه‌روی‌پیکرماباشد.

[شهرک‌شهیدبروجردی] منطقه‌ی‌مسکونی‌که‌بعضی‌ازساختمان های‌آن‌تخریب‌شده‌بودند،به‌دست‌آن صهیونست‌های‌حرومزاده. ولی‌بازهم‌ساختمان‌های‌دیگر ، مردمانش آنجاراترک‌نکرده‌بودند و درحال‌زندگی بودند ، واین‌است‌معنای استقامت ، استقامتی‌که‌باعث‌پیروزی‌این‌کشورخواهد شدان‌شاءالله.

وپرچمی‌که‌تاابد ، بالاخواهدماند و هرگز پایین‌نخواهدآمد.

ورسیدیم‌به‌آن‌خیابان

_

این‌است‌قاب‌های‌ماندگار، دیوارهای‌که‌دلتنگی‌رافریادمیزد

آخ‌آقاجان ، نتوانستم‌به‌دیدارشمابیایم ، امابه‌طورکامل‌هم‌به‌مقتلت نرسیدم،دلتنگی‌امانم‌رابریده💔 برای‌شهادتم‌دعا کن‌آقاجان

:))