صبح روز دیگری رسید. باز هم زمان مدرسه رفتن است. جایی که معلمان به آن مکتب علم و مکانی برای فراگیری علم، ولی دانش آموزان آن را تشبیه به یک شکنجه گاه میکنند.

یکی بهم گفت یعنی اون دیگه نمیخواد با من دوست باشه؟ _وقتی یه فرد ذره ای به تو اهمیت نمیده اما تو هنوز میخوای باهاش دوست باشی فقط خودت رو ازیت می‌کنی و باعث آزار روح روانت میشی که مگه من چه مشکلی دارم؟ این ادمارو از زندگیت بیرون من تو به اندازه کافی بهش اهمیت دادی دیکه بقیش نوبت اونه _تقدیم به انیای عزیز🧚‍♀

نقاشی کردن باعث میشه روح من از یه قفس تنگ و تاریک آزاد بشه🎨

یکی از فانتزیام اینه که خودمو از یه ساختمان سر به فلک کشیده پرت کنم پایین ولی زنده بمونم 🐸🔪

همه ی ما درس خوندن رو تا جای دوست داشتیم که به انتخاب خودمون باشه نه به اجبار دیگران🙂

بوی نم خاک یکی از لذت هاییِ که روحم رو جلا میبخشه😶‍🌫️

روز نوزدهم: بستگی داره عطرای شیرین رو دوست دارم با عطرای تند اما شیرین بیشتر

راهنمایی جای واقعا ترسناکیه پر از ادمایی که تازه به سن بلوغ رسیدن و خودشون رو بهترین میدونن

احساس میکنم اخر از کم خوابی یا پر خوابی بمیرم