زد مرا زخمی و از پیش نظر بگذشت حیف نازده بر سینه ام زخم دگر، بگذشت حیف کشتی ما را که عمری بود جویای نهنگ بر کنار افکند موج و از خطر بگذشت حیف گفتم از باغ تو چینم میوه ای، تا در گشود باغبان بر روی من وقت ثمر بگذشت حیف کار خود را چاره از آه سحر جویند خلق چاره کار من از آه سحر بگذشت حیف از هجوم خار در گلشن زبس جا تنگ گشت عندلیب از وصل گل با چشم تر بگذشت حیف بعد عمری از پی پرسش طبیب خسته را گر چه یار آمد بسر، زآن پیشتر بگذشت حیف طبیب اصفهانی : دیوان اشعار : غزلیات : شمارهٔ ۹۹ گوهرین (گنجینه های مکتوب) https://gowharin.ir https://gowharin.ir/gowhar/114359