🌱 #پارت56 🌷 #لاله‌های_سپید نویسنده: سهیلا سپهری – 22 تیر ماه 1405 انتشار از کانال رسمی «انتشارات شاولد» ============================= وحید با طمأنینه تور را از صورتم کنار زد و زل زد به چشمان آرایش‌شده‌ام. چشم‌هایم سنگین شده بودند. نمی‌دانم تأثیر مواد بود یا سنگینی مواد آرایشی. هرچه بود دلم می‌خواست بخوابم؛ سال‌ها بخوابم و وقتی بیدار شوم، دیگر هیچ‌چیز از گذشته یادم نیاید. بالاخره هم نتوانستم در برابر تمنای خوابِ چشم‌هایم مقاومت کنم. روی وحید و عاشقانه‌هایش پلک بستم، به این امید که او هم بی‌خیال من شود؛ اما نشد. با حس خیسی لب‌هایی که لب‌هایم را در آغوش گرفتند، انگار برق سه‌فاز به بدنم وصل شد. با هراس و نفرتی که برای خودم هم قابل‌هضم نبود، کنار کشیدم و ناگاه بین من و او، دره‌ای عمیق فاصله انداخت. فضا، فضای اتاق‌خوابمان بود اما وحید آن طرف دره گیر افتاده بود و من این سویش. وحید چنان با دلخوری نگاهم می‌کرد که انگار من بیل و کلنگ آورده‌ام و آن دره را وسط اتاق‌خواب کنده‌ام. چشم از نگاه طلبکار او گرفتم و به دره نگاه کردم. توی دره هزاران مار در هم می‌لولیدند. مارها همدیگر را نردبان کرده بودند و سعی داشتند خود را از قعر دره بالا بکشند. صدای فیس‌فیس مارها توی گوشم بود. وحشت مثل همان مارهای سمی دور تنم چنبره زده بود. ترسیده بودم و حاضر بودم برای رهایی از آن مارها به وحید پناه آورم. هرچه التماس داشتم، توی صدایم ریختم و وحید را صدا زدم؛ زبانم می‌گفت «وحید»، اما اسم «کسری» از دهانم بیرون می‌آمد و به دیواره‌های دره برخورد می‌کرد و چندین بار پژواک می‌خورد. کم‌کم همه‌جا پر شد از اسم کسری. قوهای گلدوزی‌شده‌ی روی تخت نام او را فریاد می‌زدند. آینه او را صدا می‌زد. میز و صندلی‌ها او را می‌خواندند. فیس‌فیس مارها هم خوابیده بود و حتی آن‌ها هم «کسری» را صدا می‌زدند. وحید هنوز آن طرف دره ایستاده بود و با تعجب به من نگاه می‌کرد. از طرز نگاهش خجالت کشیدم. چطور در حضور کسی که نامش در صفحه‌ی دوم شناسنامه‌ام بود، نام مردی دیگر از دهانم خارج شده بود؟ این هم مصداق خیانت بود، ولی من هیچ احساس بدی نداشتم. دلم طوری از خودش و احساسش دفاع می‌کرد که انگار کسری مرد زندگی من بود و وحید جای او آمده بود و سعی داشت مهرش را از قلبم بدزدد. با همه‌ی حال بدم، می‌دانستم یک جای کار می‌لنگد اما نمی‌دانستم کجا. می‌فهمیدم برزخی که در آن گرفتار شده‌ام واقعی نیست، ولی با تمام وجود باورش می‌کردم. ============================= 📌برای ادامه‌ی رمان، عضو کانال‌های رسمی انتشارات باش: https://eitaa.com/shavaladpub

. 📎هر انتخابِ شما در این نظر سنجی چراغی‌ست که راهِ مطالب هفته‌های بعد را برایمان روشن می‌کند؛ مشتاقانه منتظرِ نظرات شما هستیم.👇👇 https://EitaaBot.ir/poll/1zcwjs?eitaafly

🍎 #پارت_36_عصر_روز_بعد ✨ #عصر_روز_بعد نویسنده: زهرا غفاری – 23 تیر ماه 1405 انتشار از کانال رسمی «انتشارات شاولد» ============================= شهر بزرگ و گسترده بود. تا رسیدیم شد ساعت نه و نیم. چقدر توی راه بودیم! توقع داشتم برویم بازار وکیل، مثل همیشه که با ننه‌ام می‌آمدیم. برایمان لباس و پارچه زری می‌خرید.‌ جز این قسمت، جای دیگری از شهر را نمی‌شناختم. آقا ناصر که هنوز با سگرمه‌هایی در هم اطراف را می‌نگریست ماشینش را در گوشه‌ای از یک خیابان خلوت نگه داشت. هنوز صدای ته مانده‌ی بزن و بکوب زن‌های روستایی به گوش می‌رسید. مینی بوس نگه داشت. درست پشت سر ماشین آقا ناصر. یک سمت خیابان پارکی بود که نرده‌های کوتاهی داشت و آن سوی نرده‌ها تا مسافت زیادی چمن کاری شده بود. چند تا درخت بید بلند بر چمن‌ها سایه انداخته بود. انتهای خیابان مشخص نبود. آقا ناصر گفت: این‌جا پارک آزادی است. سرم را تکان دادم. همین. حس کردم آقا ناصر یک جورایی فخر‌فروشی می‌کند و می‌خواهد ارزش و اعتبار خودش را بالا ببرد و به رخ ما بکشد. درست روبه‌روی پارک یک ردیف مغازه‌های شیک و زیبا جلوه‌گری می‌کرد. احساس بدی وجودم را تسخیر کرده بود. یک لحظه از این‌که به آقا ناصر بله گفته بودم پشیمان شدم. البته خودم که بله نگفته بودم. پدر و مادرم برایم تصمیم گرفته بودند، درست مثل خدیجه. آقا ناصر به عمه شهربانو نگاهی کرد و گفت: عمه جان، شما به خانم‌ها بگید برند توی پارک منتظر بمانن. ما می‌ریم خرید زود هم برمی‌گردیم. زشته این همه آدم توی مغازه بیان. عمه جان که لب‌هایش را بیش از حد سرخ کرده بود لبخندی زد و گفت: باشه ناصر آقا. و رفت تا ماموریتش را به انجام برساند. تا عمه ازمان دور شد آقا ناصر گفت: چه رسم عجیبی دارید! سکوت کردم، نمی‌دانستم چه بگویم. انگار عقلم نمی‌رسید، تا من هم منطقی جواب بدهم. از دور دیدم که زن‌های فامیلم با آن شلیته‌های گل و گشاد گران‌قیمت و رنگارنگشان یکی یکی از مینی‌بوس پیاده شدند. هر کدام دو سه تا بچه قد و نیم قد همراهشان بود و سیزده، چهارده نفری می‌شدند. بنده خدا آقا ناصر حق داشت. خودمانیم. چه رسم عجیبی داشتیم! آخر برای دو تا تکه لباس که زن و شوهر می‌خواهند بپوشند بیست نفر باید نظر بدهند؟ زن‌ها که توی پارک مستقر شدند، مش‌رحمان هم پیاده شد. دو تا حصیر پلاستیکی به همراه داشت. از ورودی پارک داخل شد و فرش‌ها را پهن کرد و زن‌ها دور تا دور نشستند. تخمه و چای و میوه و نان محلی و پنیر همراه داشتند. فکر همه چیز را کرده بودند. بچه‌ها در همان محدوده پراکنده شدند و تا شعاع هفت هشت متری از آن مکان دور شدند. تا رفتیم آن ور خیابان ملیحه خانم خواهر آقا ناصر هم رسید و به ما ملحق شد. با همان صورت ناز و ملیح. آرایش ملایمی کرده بود که کاملا متناسب با پوست برنزه‌اش بود. از خدا می‌خواستم عمه شهربانو با آن دو تا پسر مثل عزرائیلش ما را همراهی نکند. نمی‌دانم کبری جانم چه ترفندی ریخت که عمه را سر جایش نشاند و خودش همراهمان آمد. تا ظهر کلی خرید کردیم. آقا ناصر فرد خوش‌سلیقه ای بود. البته من هم چون در هنر قالی‌بافی با انواع رنگ‌ها و نقش و نگارها در ارتباط بودم سلیقه‌ام کم‌تر از او نبود. رنگ‌هایی را می‌پسندیدم که آقا ناصر هم تاییدشان می‌کرد. توی یک مغازه در حالی‌که کبری با ملیحه خانم مشغول دیدن لباس‌ها بودند از فرصت استفاده کردم و جعبه‌ای ادکلن را که توی جیب بغل مانتویم گذاشته بودم درآوردم و دور از چشمان کبری و ملیحه خانم به آقا ناصر نشان دادم و گفتم: برادرم یک هدیه برایتان آورده است از بندر آورده... از جنوب... آقا ناصر که اکنون گره ابروانشان بازشده بود نگاه مهربانی به من انداخت و گفت: دستت درد نکنه، پس خودش کجاست؟ - این جا نیست، رفته جاده... نمی‌دانم یک جایی هم گفت. یادم نیامد کدام شهر بود. آقا ناصر جعبه را از دستم گرفت. یک شیشه سورمه‌ای رنگ کوچک را از جعبه درآورد. درش را باز کرد و گفت: به به! چه بوی خوبی هم می‌ده! از برادرت تشکر کن. خیلی زحمت کشیده... سرم را پایین انداختم. نمی‌توانستم به چشمانش خیره شوم. اما نگاه سنگین او را بر خود حس می‌کردم. در آخرین مغازه، ملیحه خانم ازمان جدا شد. خداحافظی کرد و رفت. من و آقا ناصر و کبری هم خسته و بی‌حال با کوله‌باری اثاث و یک جعبه‌ی شیرینی بزرگ به پارک برگشتیم. البته قبلش وسایل را آقا ناصر تو ماشینش گذاشت. زن‌ها دور هم نشسته و جیغ و ویغ و سر و صدا می‌کردند و چند تا چند تا با هم حرف می‌زدند‌. تخمه می‌شکستند و چای و میوه می‌خوردند. بچه‌ها هم دور و برشان روی چمن‌ها بازی می‌کردند و غلت می‌خوردند و کشتی می‌گرفتند. کبری در جعبه‌ی شیرینی را باز کرد دور تا دور گرداند. بچه‌ها به سمتش آمدند و دورش را گرفتند. صدای کل و هلهله که بلند شد عزم رفتن کردیم. ============================= 📌 باشگاه نویسندگان شاولد: https://eitaa.com/shavaladpub

#چالش_روزانه_شاولد 🔹 چالش نوشتاری: «مهربانی سیب ها🍎» ========================= 👈حصارها همیشه برای فاصله گرفتن نیستند؛ گاهی تکیه‌گاهِ بخشش می‌شوند.👉 این تصویر، روایتِ باغبانی است که بارِ درختانش را به قلبِ جاده بخشیده تا طعمِ مهربانی سهمِ هر رهگذر باشد. 🔺 حالا نوبت شماست بنویسید: ▪️دیدگاه و حسِ درونی‌تان را نسبت به این تصویر، در «یک الی سه جمله» برای ما بنویسید. این سیب‌های سرخ بر حصارِ سپید، چه معنایی را در ذهن شما تداعی می‌کنند؟ ▪️یا بنویسید ما چطور می‌توانیم در زندگی، شبیه این باغبان باشیم؟ ⁉️ چه داشته‌های کوچکی را می‌توانیم مثل این سیب‌ها، بی‌منت به حصارِ دنیای دیگران بیاوزیم تا جهان جای زیباتری برای عبور شود؟ ⁉️ ⬅️ قالب: یک الی سه جمله، روایت مینیمال، دل‌نوشته ⬅️ حال‌وهوای متن: ادبی، صمیمی، الهام‌بخش 🔹ارسال اثر به ادمین درایتا و نوشتن در قسمت دیدگاه در بله:👇🏻 📞 09200757039 📪 @Shavaladpubadmin منتظرِ واژه‌های پرمهرتان هستیم.🤚 =========================== 🖌️باشگاه نویسندگان شاولد: https://ble.ir/shavaladpub بله https://eitaa.com/shavaladpub ایتا

📌 هم اکنون *دورهمی قلم نوردان قدک*.... ⬅️ به مناسبت روز #قلم و درحاشیه مراسم همزمان معرفی و رونمایی کتاب #تنگه_هرمز شاهراهی که جهان را نگه میدارد ⬅️ *باحضور استاد #بیژن_کیا #نویسنده ،مدرس ، منتقد ادبی* و ⬅️ جناب #آقای_رضایی معاونت #فرهنگی ارشاد =========================== 🖌️باشگاه نویسندگان شاولد: https://ble.ir/shavaladpub بله https://eitaa.com/shavaladpub ایتا

#تنگه_هرمز🇮🇷 شاهراهی که جهان را نگه میدارد.... =========================== 🖌️باشگاه نویسندگان شاولد: https://ble.ir/shavaladpub بله https://eitaa.com/shavaladpub ایتا

خوانش چند خط شعر از#مهدی_میرابی_مقدم ملقب به مرد هفت هنر ایران در کتاب #تنگه_هرمز،شاعرانی که جهان را نگه میدارد =========================== 🖌️باشگاه نویسندگان شاولد: https://ble.ir/shavaladpub بله https://eitaa.com/shavaladpub ایتا