- ساعتی بر لب آن جوی نشستیم؛ تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت>>> من همه محو تماشای نگاهت!((:

-آسمان صاف و شب آرام؛ بخت خندان و زمان رام خوشه ماه فرو ریخته در آب شاخه ها دست برآورده به مهتاب شب و صحرا و گل و سنگ همه دل داده به آواز شباهنگ!((:

-یادم آیدتوبمن‌گفتی‌ازین عشق حذر کن؛لحظه ای چند بر این آب نظر کن!..

-آب؛آئینه‌عشق‌گذران‌است؛تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است!..

- باش فردا؛که دلت با دگران است؛ تا فراموش کنی،چندی ازین شهر سفر کن!..

- باتوگفتنم: +حذر از عشق؟ ندانم... سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم!..

- روز اول که دل من به تمنای تو پَر زد؛ چون کبوتر لب بام تو نشستم... تو بمن سنگ زدی؛من‌نه‌رمیدم؛نه‌گسستم!...

- باز گفتم‌تو صیادی و من آهوی دشتم؛ تا به دام تو درافتم؛همه جا گشتم و گشتم...

- حذر از عشق ندانم؛ سفر از پیش تو هرگز؛ نتوانم... نتوانم...

- مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت؛ اشک در چشم تو لرزید؛«ماه» بر عشق تو خندید!..

- یادم آیدکه‌دگر از توجوابی‌نشنیدم!): پای‌ در دامن‌اندوه‌کشیدم؛ نه گسستم؛ نه رمیدم!...

-رفت در ظلمت غم؛آن شب و شبهای دگر هم؛ نه گرفتی دگر از عاشق آزده خبر هم!))..