آری... و او را به خدا سپاردم تا خدا نگهدار او باشد...(:

زندگی، آن‌طور که من فهمیدم، نه زیبایی است، نه شعر، نه چهره‌ای خندان، بلکه دلی است که رنج‌هایش را دوست دارد.

ابری که می‌گذشت به آهنگ گریه گفت دنیا مکان ماندن ما نیست، بگذریم...

من اگر دل بدهم، دل نشکستن بلدی؟ تا  ابد مال تو باشم ، تو نرفتن بلدی؟ ﺑﻠﺪی ﺗﻜﻴﻪ ﻛﻨﻢ ، ﺟﺎ ﻧﺰﻧﻰ ، رد ﻧﺸﻮی ؟ ﻣﻦ اﮔﺮ ﺷِﻜﻮه ﻛﻨﻢ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﻠﺪی ؟ ﺑﻠﺪی دل ﺑﺒﺮی ، ﻋﺸﻮه ﻛﻨﻰ ، ﻧﺎز ﻛﻨﻰ؟ ﻏﻴﺮ از اﻳﻦ ﻫﺎ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ﻧﺎز ﻛﺸﻴﺪن ﺑﻠﺪی ؟ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺷﺎﻋﺮ ﭼﺸﻤﺖ ﺑﺸﻮم ﭘﺮﺳﻴﺪی ﺑﻴﺘﻰ از ﻋﺸﻖ ﺑﮕﻮ ، ﺷﻌﺮ ﺳﺮودن ﺑﻠﺪی؟ ﭼﺸﻢ ﺗو ﺳﻮژه‌ ی ﻧﻘﺎﺷﻰ اﻣﺮوز دﻟﻢ ، ﺑﻨﺸﻴﻦ، ﭘﻠﮏ ﻧﺰن، ﺧﻮب ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﻠﺪی؟ دو ﺳﻪ ﺧﻄ ﻋﺸﻖ ﺑﺮای دلِ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻨﻮﻳﺲ! همه‌ ی  دار و ﻧﺪارم، ﺗو ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺑﻠﺪی؟

- منطقِ‌مَن:

-اگه‌کسی‌بخوادبمونه‌؛میمونه.

مگه اینکه شرایط نذاره که بمونه :‹

- منطق‌ِچشم‌تو‌با‌فلسفه‌ام‌؛ همخوان‌‌نیست..! قتل‌عمد‌و‌طلب‌عفو‌،تناقض‌‌دارد!(:

-نمی‌دانم؛شآیَدبخشی‌ازقلبم تاابدبابتش‌غمگین‌بماند..!

++

++++

_به غم دچار چنانم که غم دچارِ من است... خود این خلاصه‌ غم‌های روزگارِ من است(: فاضل نظرى