صادق هدایت جمله خیلی قشنگی داره:
میگه که "اندوه که از حد بگذرد جایش را میدهد به یک بیاعتنایی مزمن. دیگر مهم نیست بودن یا نبودن، دوست داشتن یا نداشتن. آنچه اهمیت دارد یک کشتار رخوتناک حسی است که دیگر تو را به واکنش نمیکشاند و در آن لحظه در سکوت فقط نگاه میکنی و نگاه میکنی."
به کویت با دل شاد آمدم با چشمِ تر رفتم
به دل امید درمان داشتم درمانده تر رفتم
هوشنگ ابتهاج
حال مرا که نمیپرسی
ولی من به رسم نامه های قدیمی
مینویسم
اگر حال مرا جویا هستی
حالم خوب و همه چیز روبراه است
با نبودنت کنار آمده ام
بغض نمیکنم ،اشک نمیریزم
به پاییز خیره نمیشوم
شب ها به موقع میخوابم
منزوی ، تنها و دلشکسته نیستم
فقط کمی دروغگو شده ام...
امیر دیوار
هدایت شده از 『 𝐀𝐋𝐀𝐕𝐈𝐀𝐓 』
من چرا دل به تو دادم که دلم میشکنی؟
به چه امید نشستم که مرا میشکنی؟
من به یک خندهی تو دل به جهان بسپارم
تو ولی عهد دلم را به جفا میشکنی
گر قرار است که از عشق تو جان بر گیرم
پس چرا این همه پیمانِ وفا میشکنی؟
دل من خانه ای از عشق تو شد ای جانا
توهم این خانهی خود را این چنین میشکنی
گرچه صد بار دلم را به فراق آزردی
باز میآیم و گویم که تو دل میشکنی!
#علیـیار 🎈
یه بار برای همیشه قبول کنید آدم درست
نمیذاره ناراحت بمونی، فکر های بد کنی،
قهر بمونی؛ همه چیزو برات توضیح میده
و باهم حلش میکنید.
میبینی؟
طوری در رنج کشیدن ماهر شدهای، که گاهی خودت هم زخمهایت را از یاد میبری.
و اما عزیزم دیدی؟ دیشب هم صبح شد.