پویش #یه_لحظه_صبر_کن 🔸برای اینکه هر پیام و محتوای رسانه‌ای رو سریع و بدون فکر، برای دیگران نفرستی و یه زنجیره‌ای از #اخبار_جعلی نسازی، فقط «#یه_لحظه_صبر_کن»، چون؛ از کجا معلوم که.... #گالری_شهری و آموزش #سواد_رسانه‌ای در شهر اصفهان👌👌 ✅ @shebrahimiii | رِسانو

‌🎬 ان معی ربی سیهدین

از جمله خاطرات خلبان آمریکایی نجات‌یافته! ✅ @shebrahimiii | رِسانو

🔺شنیده شدن صدای انفجار در تنگه هرمز ✅ @shebrahimiii | رسانو

#دلنوشته ✍ شاهرخ ابراهیمی بعضی وقت‌ها یک جمله‌ی ساده از زبان یک بچه، آدم رو تا ساعت‌ها و حتی روزها به فکر فرو می‌بره... این #دلنوشته برای من هم یکی از همون لحظه‌ها بود. یک گفت‌وگوی کوتاه با یه دختر کوچولو، که باعث شد دوباره به این فکر کنم که ما بزرگترا، چقدر ناخواسته نگرانی‌هامون رو با بچه‌ها قسمت می‌کنیم. این دلنوشته درباره‌ی قسط و پول نیست؛ درباره‌ی مرزیه که گاهی بین «فهمیدنِ واقعیت» و «کشیدنِ بارِ واقعیت» برای بچه‌ها فراموش می‌کنیم... این داستان واقعی رو بخونید؛ شاید آخرش شما هم ، کمی بیشتر حواستون به سکوت بچه‌های اطرافتون جمع بشه...

... کاش بچه ها فقط بچه باشن... شاگردم بود... فکر کنم ۹ یا ۱۰ سالش می‌شد. یه دختر کوچولوی پر از احساس... ولی اون روز خیلی تو خودش بود. ساکت بود و مدام توی فکر. انگار یه چیزی گوشه‌ی دلش سنگینی می‌کرد. آخر جلسه صداش کردم و گفتم: «دخترم، چیزی شده ؟» گفت: «نه...» گفتم: «پس چرا انقدر تو خودتی؟» یه کم مکث کرد و گفت: «نه آقا چیزی نیست...» گفتم: «خب، آخه اصلا با بچه ها نبودی همه ش خیره به دیوار روبه رو؟» باز یه کم سکوت کرد... هی حرف زدیم، هی پرسیدم، هی سعی کردم بفهمم چی توی دلشه، تا بالاخره حرف اصلیشو زد: «آخه آقا قسطای بابام نزدیکه...» همین یه جمله کافی بود که چند لحظه بهتم ببره. یه بچه‌ی ۹، ۱۰ ساله... نشسته بود و نگران قسط باباش بود. ممکنه بگیم خب، مگه می‌شه بچه توی خونه زندگی کنه و از مشکلات اقتصادی بی‌خبر باشه؟ مگه می‌شه گرونی و قسط و خرج زندگی رو نبینه و نفهمه؟ نه... معلومه که نمی‌شه. منم نمی‌گم بچه‌ها رو بذاریم توی یه حباب و از واقعیت زندگی دورشون کنیم. بالاخره زندگی سختی داره، مشکل داره، فشار اقتصادی داره و بچه هم بخشی از همین خانواده‌ست. حرف من یه چیز دیگه‌ست... یه فرق بزرگی هست بین اینکه بچه بفهمه یه مشکلی وجود داره و اینکه اون مشکل، تبدیل بشه به دغدغه‌ی ذهنی و اضطراب خودش. بین اینکه بدونه «بابا یه قسط داره» و اینکه دلش شور بزنه که «بابا چجوری قسطشو بده؟ اگه نتونه چی؟» یه فاصله‌ی خیلی زیادیه. حل کردن مشکلات زندگی، حتی اگه سخت باشه، کار بزرگترهاست. بچه می‌تونه شرایط رو بفهمه، ولی قرار نیست بار عاطفی و اضطراب اون شرایط رو هم به دوش بکشه. بچه‌ها خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنیم می‌فهمن. نگرانیِ توی چشم مامان و بابا رو می‌بینن، لحن حرف زدنمون رو می‌شنون، سکوت‌هامون رو می‌فهمن... و گاهی همون چیزی که برای ما یه «مشکل مالی» ساده‌ست، برای ذهن یه بچه تبدیل می‌شه به یه عالمه سؤال و ترس. ...

... شاید بد نباشه یه کم از این همه هیاهوی رسانه‌ای فاصله بگیریم. از این همه نمایشِ زندگی‌های بی‌دغدغه، از مقایسه‌ها، از تصویرهایی که مدام بهمون می‌گن کی چی داره و کی کجا رفته و زندگی چقدر باید بی‌نقص باشه... یه کم برگردیم به واقعیت‌های زندگی. به همین بچه‌ای که کنارمونه. به حال دلش. به چیزایی که شاید نمی‌گه ولی داره با خودش حمل می‌کنه. گاهی فکر می‌کنم ما انقدر درگیر چیزی شدیم که توی صفحه‌ی گوشی می‌بینیم، که یادمون رفته واقعیتِ زندگی، همین آدم‌هایین که کنارمون نشستن. همین دختر کوچولویی که شاید توی کلاس ساکت نشسته، ولی توی سرش داره حساب و کتاب قسط باباش رو می‌کنه. کاش حواسمون باشه... بچه قرار نیست از واقعیت دنیا بی‌خبر باشه، اما قرار هم نیست زودتر از موعد، بار دنیا رو روی دوشش بذاریم. شاید نتونیم قسط‌ها رو حذف کنیم، شاید نتونیم شرایط اقتصادی رو یک‌شبه تغییر بدیم، اما می‌تونیم کاری کنیم که نگرانی‌های بزرگترها، کودکیِ بچه‌ها رو نبلعه. ...