🖼 بنده قاطعانه اعلام میکنم که ارتکاب هر آنچه به‌ضرر انسجام اجتماعی باشد، ممنوع است. ✍🏼بخشی از پیام رهبر معظّم انقلاب به‌ مناسبت هفته دولت | ۶/شهریور/۱۴۰۵ 🖨 نسخه کیفیت اصلی 💻 Rahbar.ir  | 📲 @Rahbar_ir

یمن: تأسیسات حساس ریاض و ینبع را هدف قرار دادیم ۲ عملیات نظامی موفق را با موشک‌های بالستیک، کروز و پهپاد: 🔺۱. هدف‌گیری سایت‌های حساس در ریاض 🔺۲. هدف‌گیری تأسیسات آرامکو در ینبع ✅ @shebrahimiii | رِسانو

🔺استاد دانشگاه میامی: اسرائیل و آمریکا غول‌خفته (ایران) را که در هزار سال گذشته خوابیده بود، تحریک و بیدار کردند. حالا تمام دنیا با یک مشکل بزرگ روبه‌رو است ✅ @shebrahimiii | رِسانو

... ایران غول نیست ایران شیره شیر بگو دهنت عادت کنه🦦 #سید

نبض رسانه امشب ساعت ۲۲ بخش جدید ... دقت کردید؟ نبض به شماره ۵۰ رسید 😌👌 #سید ✅ @shebrahimiii | رِسانو

خبر خوب کشوردوست بزودی دوباره برقرار میشه😍🤲 ✅ @shebrahimiii | رِسانو

🎙 شاهرخ ابراهیمی • | نبض رسانه شماره پنجاه ❌جنگ فقط با موشک و پهپاد پیش نمی‌رود؛ گاهی یک تیتر، یک تصویر، یک عدد و حتی یک نمودار اقتصادی می‌تواند بخشی از میدان جنگ باشد. 🔺از تحولات عربستان و بازار انرژی تا فشارهای دیپلماتیک و روایت‌هایی که رسانه‌ها از یک اتفاق واحد می‌سازند، یک سؤال مهم داریم: ما داریم خودِ واقعیت را می‌بینیم یا روایتی را که رسانه از واقعیت ساخته؟👀 🔛در «نبض رسانه» امشب، چند دقیقه مکث می‌کنیم؛ برای اینکه در میان انبوه خبرها، فقط تماشاگر نباشیم. ✅ @shebrahimiii | رِسانو

... آگاه بشیم و آگهی ببخشیم 🤝 #سید

میگم اون آبراهامه بود که هی داشت میومد... اونم رفت 💀 اما جمهوری اسلامی هنوز هست 🤭 🟡 ولی گویا ترامپ میخواد با تحریم‌های بی‌سابقه ایران رو تسلیم کنه! ⚠️ میگن این تحریم‌های جدید خیلی از ناو ابراهام قوی‌تره، اصلا غرق نمیشه! 😯 ✅ @shebrahimiii | رِسانو

#دلنوشته ✍شاهرخ ابراهیمی گاهی وسط شلوغیِ شهر، یه صحنه خیلی ساده می‌تونه آدم رو چند دقیقه به فکر فرو ببره... کمی قبل توی مترو، سرمو بلند کردم و به آدم‌های دور و برم نگاه کردم؛ همه کنار هم بودن، اما انگار هرکدوم توی یه دنیای دیگه زندگی می‌کردن. همه‌چی عادی بود؛ قطار، شلوغی، گوشی‌ها، آدم‌ها... ولی یه سؤال ساده افتاد توی ذهنم که ول‌کنم نبود: ما واقعاً داریم با گوشی‌هامون زندگی می‌کنیم، یا داریم کم‌کم خودِ زندگی رو از دست می‌دیم؟ این دلنوشته، از همون چند دقیقه توی مترو شروع شد...

... قطار که راه افتاد، یه لحظه سرمو بلند کردم و به دور و برم نگاه کردم. یه صحنه عجیبی بود... تقریباً همه سرشون توی گوشی بود. یکی داشت پیام می‌داد، یکی فیلم می‌دید، یکی توی اینستاگرام می‌چرخید، یکی هندزفری توی گوشش بود و کلاً توی یه دنیای دیگه سیر می‌کرد. یه نفر هم فقط داشت صفحه رو بالا و پایین می‌کرد. همین‌طوری... بالا... پایین... بالا... پایین... نمی‌دونم دنبال چی می‌گشت. شاید خودش هم نمی‌دونست. جالب اینجاست که گوشی خودمم دستم بود! یعنی من نشسته بودم وسط همین آدم‌ها و داشتم به این صحنه نگاه می‌کردم، در حالی که خودم هم یکی از همون‌ها بودم. گوشیمو گذاشتم توی جیبم و چند دقیقه فقط نگاه کردم. به آدم‌ها. به صورت‌هاشون. به چشم‌هایی که پشت صفحه گوشی گم شده بود. یه دختر اون طرف واگن نشسته بود و لبخند می‌زد. نه به کسی... به صفحه گوشی! یه آقایی داشت با عجله تایپ می‌کرد. یه پیرمرد هم روبه‌روی من نشسته بود و آروم به دست‌هاش نگاه می‌کرد. یه لحظه با خودم گفتم: اگه این گوشی‌ها نبودن، شاید همین پیرمرد یه قصه داشت که برای من تعریف کنه. شاید اون دختر امروز حالش خوب نبود و فقط داشت با گوشی حواس خودش رو پرت می‌کرد. شاید اون آقایی که داشت تندتند تایپ می‌کرد، یه عالمه حرف توی دلش داشت. ولی هیچ‌کس حواسش به هیچ‌کس نبود. همه کنار هم بودن، ولی انگار هرکسی یه جای دیگه زندگی می‌کرد. و یه فکر بدجوری افتاد توی سرم: نکنه ما داریم زندگی خودمونو از دست می‌دیم، چون داریم زندگی بقیه رو نگاه می‌کنیم؟ قطار ایستاد. چند نفر پیاده شدن. چند نفر سوار شدن. آدم‌ها عوض شدن، ولی صحنه همون بود. باز سرهای پایین. باز صفحه‌های روشن. باز آدم‌هایی که کنار هم بودن، ولی با هم نبودن. منم دوباره گوشی‌مو از جیبم درآوردم. چند تا پیام رو جواب دادم. چند دقیقه چرخیدم. بعد خاموشش کردم. ولی دیگه اون صحنه از ذهنم نمی‌رفت. به خودم فکر کردم. به چند بارهایی که کنار خانواده نشستم، ولی حواسم به گوشی بود. به شام‌هایی که سر سفره بودم، ولی ذهنم جای دیگه بود. به آدم‌هایی که شاید یه روز، آخرین باری بوده که دیدمشون... و من اصلاً نمی‌دونستم اون دیدار، «آخرین بار» بوده. فکر می‌کنم تلخ‌ترین قسمت ماجرا همینه. ما معمولاً وقتی یه نفر رو از دست می‌دیم، تازه یادمون می‌افته چقدر دلمون می‌خواست بیشتر کنارش بشینیم. بیشتر حرف بزنیم. بیشتر نگاهش کنیم. ولی بعضی لحظه‌ها... دیگه تکرار نمی‌شن. بعضی آدم‌ها هم همین‌طور. قطار دوباره راه افتاد. گوشی‌مو گذاشتم ته جیبم و این بار، فقط آدم‌های روبه‌رویم رو نگاه کردم. و یه فکر عجیب افتاد توی سرم... ما برای دیدن آدم‌هایی که کیلومترها ازمون دورن، هر روز ساعت‌ها وقت می‌ذاریم؛ اما گاهی برای آدمی که درست کنارمونه، حتی چند ثانیه هم وقت نداریم. برای غریبه‌ها لایک می‌فرستیم، برای آدم‌های مجازی کامنت می‌ذاریم، برای زندگی آدم‌هایی که اصلاً نمی‌شناسیم وقت می‌ذاریم... اما ممکنه یه روز، همون آدمی که امروز کنارمون نشسته، دیگه نباشه. اون روز دیگه نه استوری‌هاش میاد، نه پیامش، نه تماسش... و شاید تلخ‌ترین قسمت ماجرا این باشه که آخرین باری که کنارمون بود، ما حتی سرمون رو از روی صفحه بلند نکرده بودیم. شاید زندگی، همین لحظه‌ای باشه که داریم از دستش می‌دیم... و بدتر از همه اینکه ممکنه یک روز دلتنگ آدم‌هایی بشیم که امروز هنوز کنارمونن؛ فقط چون آن‌قدر سرگرمِ دیدنِ دنیا از پشت صفحه بودیم، که خودِ دنیا را ندیدیم. ✅ @shebrahimiii | رِسانو