آه از وقتی که بانویی شود شاعر که او همزمان با چای؛ در قوری غزل دم می کند... #پروا

آه از وقتی که بانویی به شعر آرد پناه می سراید مصرعی از بغض هایش گاه گاه... #پروا

آه از وقتی زنی یا دختری شاعر شود دم به دم احساس؛ او را تابه مسلخ می برد... #پروا

ای که هشیاری بیا و خفته را بیدارکن گاه از من هم به رسم عاشقی دیدار کن... من که بیمارم؛ تودستم را نمی گیری چرا خسته ام از بی کسی ها،عشق را تکرار کن... #پروا #جان_فدا

با من از رفتن سخن کم تر بگو ای که جان و دل گرفته با تو خو... چشمه ی چشمان من جاری شده من به اشک چشم می گیرم وضو... #پروا #جان_فدا

ما گرفتار شماییم ؛ مدد یا #زهرا_(س) لب ما ذکر کند تا به ابد «یا زهرا» با عنایات شما،حال ؛ دگرگون گردد چون کویری که به دریا برسد؛ یا زهرا... #پروا

همسرم: عطر دعایت خانه ام را با صفا کرد سجاده ات دشت گل مریم به پا کرد خوشبختم از اینکه تو را دارم کنارم با عشق و ایمان می شود کاخی بنا کرد... #پروا

به عشق دیدن رویت به محضر تو رسیدم برای لمس نگاهت تمام روز دویدم منم همان که تلاطم گرفته کل وجودش برای عشق تو بردل هر آنچه بود خریدم گرفته ام پسرم را به روی دوش برایت فدای نام قشنگِ تو ای تمام امیدم... . #پروا

هر چه از دل می‌خورم از روزی‌ام کم می‌کنند در حریمِ سینه‌ی من دل نبودی کاشکی... #صائب_تبریزی

دلم گرفته و ابریست ببارم کاش...

«کسی که عزم رفتن کرده با منت نمی ماند» که هر کس رفتنی باشد به هر علت نمی ماند اگر روشن کنی شب های تارش را نمی ماند وگر تا صبح با او می‌کنی صحبت نمی ماند چرا بیهوده دامی را مهیا می کنی صیاد پرنده می پرد از بام و با خفت نمی ماند... #پروا

دریا که باشی... حتی شب هم اگر باشد... بازتاب نور ماه در تو دو چندان می شود... #پروا