🌤️وجهِ أسمائیِ مولا امیرالمؤمنین(ع) [۳] ✍️... تقریباً آخرین جمله پستِ قبل این بود که محصولِ #نظامِ_کلماتی یا نظامِ أسمائی در عالم چیست؟ قبل از اینکه به این سوال پاسخ دهیم؛ یک بار با زبانی ساده مطلب قبل را بازگو کنیم؛ سپس به ادامه بحث و پاسخ سؤال بپردازیم. ▪️در پست قبل صحبت از کلماتِ الهی بود؛ که طبق دعای هر روز رجب، گفتیم مسیرِ کلمات به گونه حجمی در تمام عالم، از بالا به سمت آسمان و زمینِ دنیاست؛ که طبق آیه ۴۰ توبه، کلمة الله در عالی‌ترین جایگاهِ عالم قرار دارد؛ و براساس آیه ۲۴ ابراهیم، کلمه‌ی طیبه توحید، مثل یک درخت است که ریشه‌ای دارد به اسمِ #معدنِ کلمات و مجموعه‌ای دارد به عنوان شاخه‌های کلمه؛ در مجموع اگر ریشه‌ی کلمات یعنی کلمة الله را در ارتفاعاتِ عالی در نظر بگیریم؛ و ساختارش را به شکل یک درخت برعکس که کلی شاخه دارد به سمت آسمان توضیح دهیم؛ خواهیم دید که تمامِ عالَم تا همین عمق، مشحون از کلماتِ إلهی است! همچنین طبق حدیثِ مولا امیرالمومنین (ع) گفتیم که کلمة الله، همان #امام است. 📌این مطلب را با حدیثِ «نَحنُ صَنائعُ ربّنا» جمع کنیم؛ اینگونه می‌شود که اولین مخلوق خدا، #امام یا #کلمةالله است که بواسطه او، دیگر مخلوقات ایجاد شده‌اند، یا اگر حدیثِ «الأسماءُ و الصّفاتُ مخلوقاتٌ» را با این بحث جمع کنیم؛ این می‌شود که کلمةالله که عالی‌ترین عنصرِ عالم است؛ مجموعه‌ای از #صفاتِ_إلهی است که وقتی خدا صفاتش را بسوی پایین‌ترها جریان می‌دهد؛ به آن می‌گوییم #أسماء؛ و أسماءِ إلهی در دنیا، ابزار برپایی #توحید روی زمین هستند که ما به آن می‌گوییم: #مهدویت! ‼️با این تعریف، هیچ‌جای عالم تا همین زمین، خالی از وجهِ أسمائیِ اهل‌بیت (ع) نیست و نظامِ أسماءِ إلهی، کلمه یا #درختواره‌ای است که تمامِ هستی را با انواع إسم‌ها و شاخه‌های خود ساخته و پُر کرده است؛ این مطلب، چه واژه‌ای را در قرآن برای ما پررنگ می‌کند: واژه #صمد در سوره توحید؛ «اللَّهُ الصَّمَد» یعنی خدا تو پُر است! یعنی چه؟ مگر خدا حجم دارد؟ مگر ذاتِ خدا وصف می‌شود؟ #صَمَد به چه معناست؟ ابن‌عباس نقل می‌کند: «الصَّمَدُ السَّیِّدُ الَّذِي یُسنَدُ إلَیهِ الأَشیَاء». [تفسیر فراتِ کوفی، ص ۶۱۷] #الصَّمَد، آن آقایی است که همه‌چیز به او اعتماد و تکیه دارد؛ و امام رضا (ع) در توضیحِ صمد می‌فرماید: «إِنَّ اللهَ کَما وَصَفَ نَفْسَهُ، أَحَدٌ صَمَدٌ نُورٌ» [البرهان، ج ۱، ص ۴۸۶] همانا خدا همان‌گونه که #نفسش را وصف کرده، احد، صمد و نور است! نفسِ خدا؟! مگر خدا نفس دارد؟! بله! در جاهایی از قرآن، از جمله آیاتِ ۲۸و۳۰ آل‌عمران فرموده: «يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفسَهُ» خدا شما را از نفسِ خودش تحذیر می‌دهد! نفسُ الله چیست یا بهتر است بگوییم نفسُ الله کیست؟! در زيارتِ اميرالمؤمنين داریم: «السَّلامُ عَلَی نَفْسِ اللهِ العُليَا» سلام بر نفسِ علیای خداوند؛ چه جالب در آیه ۴۰ توبه داشتیم «كَلِمَةُ اللَّهِ هي العُليا» و اینجا می‌فرماید: «نَفْسِ اللهِ العُليا»، همچنین باز داریم که «السَّلامُ عَلَی نَفسِ اللهِ القائِمَة» [مكيال المکارم، ج ۲، ص ۲۹۶] سلام بر #نفسِ_قائمِ خدا! پس اینکه خدا #صمد است؛ یعنی خدا تمامِ عالَم و نظامش را از #نورِ علیّ و ولایتِ علیّ (ع) #پُر کرده است. 🔺لذا خدایی که عالم را #صمد از کلمه‌ی علیّ و أسماءِ علیّ قرار داده؛ وقتی می‌خواهد محضرِ توحیدی‌اش را در زمین برپا کند؛ در آیه ۲۴ شوری می‌فرماید: «يَمحُ اللهُ البَاطِلَ و يُحِقُّ الحَقَّ بِكَلِمَاتِهِ» خدا [از طریقِ واسطه‌ها] باطل را محو؛ و حقّ را با کلماتش برپا می‌دارد! یا در آیه ۸۲ یونس: «و يُحِقُّ اللهُ الحَقَّ بِكَلِماتِهِ ولَو كَرِهَ المُجرِمُونَ» اینکه خدا #حقّ را با #کلماتش محقق می‌کند؛ یعنی چه؟ امام باقر می‌فرماید: «یَعنِی لِیُحِقَّ حَقَّ آلِ‌مُحَمَّدٍ حِینَ یَقُومُ القَائِم» خدا در ماجرای #ظهورِ قائمِ آل محمد (عج)، حقوق ایشان را محقق می‌کند. [بحار الأنوار، ج ۲۴، ص ۱۷۹] یعنی خدا با یک چنین ابزار و پشتوانه‌ی عظیمی که تمامِ عالم را پُر کرده؛ مهدویت را روی زمین برپا می‌کند! ببینید #مهدویت چه پشتوانه‌ای دارد! ببینید چقدر برنامه‌ی جامع و عظیمی است؛ برای برپایی مهدویت یعنی محضریّتِ #ذاتِ_خدا در زمین، خدا تمامِ کلِماتش یعنی همه‌ی حجمِ صفاتِ مولا #امیرالمؤمنین (ع) را بکار می‌گیرد و سرانجام توسطِ یک شاخه از کلماتش، یعنی #امام_مهدی (عج)، ظهور را تحقق می‌دهد. 🌪️لذا وقتی امام زمان (عج) #ظهور داده می‌شوند؛ طبق متنِ زیارتِ ایشان به نقل از سیدبن طاووس می‌گوییم: «السَّلامُ عَلَى مَهدِيِّ الأُمَمِ و جَامِعِ الكَلِم» سلام بر شما ای هدایت‌گرِ امّت‌ها و جمع‌کننده #کلماتِ_خدا در روی زمین. بله دوستان، مهدویت این است؛ ظهورِ ولایتِ مولا امیرالمؤمنین (ع) و بروزِ وجهِ أسمائیِ ایشان که توسط فرزندشان مهدی (عج) واقع می‌شود. @Torab_bash https://eitaa.com/torab_bash

♥ ♡ اللّهم کُن لولیَّک الحُجةِ بنِ الحَسَنِ صَلَواتُکَ عَلَیهِ وَ عَلی ابائهِ فی هذهِ السّاعةِ، وَ فی کُلّ ساعَة وَلیّا وَ حافظاً وقائِداً وَ ناصِراً وَ دَلیلاً وَ عَیناً حَتّی تُسکِنَهُ اَرضَکَ طَوعاً وَ تُمَتّعَهُ فیها طَویلاً ♡ ♥

الهی خرج تو جانم... فدایت هرچه در عالم...

یا صاحب الزمان... یا صاحب الزمان... یاصاحب الزمان...

یا علی علیه السلام، مدد 🤲🏻

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

🍀الهی... یا من اذا تضایقت الامور فتح لها بابا لم تذهب الیه الاوهام فصل علی محمد و آل محمد وافتح لامورنا المتضایقة باباً لم یذهب الیه وهم یا ارحم الرحمین

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

یا فاطمة الزهرا سلام الله علیها♥

راز آرامش در لحظات سخت ✏️ اين خطاب، دقيق است: «يا أَيَّتُهَا اَلنَّفْسُ اَلْمُطْمَئِنَّةُ‌». اين طمأنينه با چه چيزى مى‌آيد؟ طمأنينۀ قلب و نفس، نتيجۀ ذكر است؛ «أَلا بِذِكْرِ اَللّهِ تَطْمَئِنُّ اَلْقُلُوبُ». ذكر هم تجلّيات گوناگونى دارد، كه يك تجلّى‌اش در تسبيح است. ✏️ و تا اين طمأنينه نيايد، رجوع الى اللّه نخواهد بود، بلكه به چيزهاى ديگر، به بت‌هاى ديگر برمى‌گرديم، به معبودهاى ديگر گره مى‌خوريم و در معبدهاى ديگر مصلِّى مى‌شويم. اين‌جاست كه سلوك ما در سقر است؛ «ما سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ قالُوا لَمْ نَكُ مِنَ اَلْمُصَلِّينَ»؛ كه پيوند با حق و صلاتى نبوده؛ چه صلات ذكر؛ «أَقِمِ اَلصَّلاةَ لِذِكْرِي» و چه صلات للّه؛ «فَصَلِّ لِرَبِّكَ». از هيچ يك بهره‌مند نشده‌ايم. ✏️ پس‌ رضا، نتيجۀ ذكر و طمأنينه و تسبيح است. بعد از اين جريان است كه آن حالت رضا در انسان تحقّق پيدا مى‌كند و عامل اين رضا تسبيح است. آن چه به رضا منتهى مى‌شود، همان تسبيح و ذكر است. ✏️ تا آن تسبيح و ذكر نيايد، طمأنينه نمى‌آيد و تا طمأنينه نيايد، ما به سمت حق رجعت و بازگشت نخواهيم داشت و در دوره‌هاى تحيّرمان از حق پراكنده مى‌شويم و از او چشم مى‌پوشيم. 📄 برشی از کتاب 📚 فوز سالک ▫️ #عین_صاد | عضو شوید👇🏻 https://eitaa.com/joinchat/2964258817C4593522bca