♥الهی... ♡فَقَدِ انْقَطَعَتْ إِلَيْكَ هِمَّتِى، وَانْصَرَفَتْ نَحْوَكَ رَغْبَتِى، فَأَنْتَ لَاغَيْرُكَ مُرادِى، وَلَكَ لَالِسِوَاكَ سَهَرِى وَسُهادِى، وَ لِقاؤُكَ قُرَّةُ عَيْنِى، وَوَصْلُكَ مُنَىٰ نَفْسِى؛ وَ إِلَيْكَ شَوْقِى، وَفِى مَحَبَّتِكَ وَلَهِى، وَ إِلَىٰ هَواكَ صَبابَتِى، وَرِضاكَ بُغْيَتِى، وَرُؤْيَتُكَ حاجَتِى، وَجِوارُكَ طَلَبِى، وَقُرْبُكَ غايَةُ سُؤْلِى، وَفِى مُناجَاتِكَ رَوْحِى وَرَاحَتِى، وَعِنْدَكَ دَواءُ عِلَّتِى، وَشِفاءُ غُلَّتِى، وَبَرْدُ لَوْعَتِى ، وَكَشْفُ كُرْبَتِى... ♡همانا همّتم از همه‌جا بریده و تنها متوجّه تو شده است و شوقم به‌سوی تو رهسپار شده است، پس تنها تو مراد منی نه غیر تو و شب‌زنده‌داری و بی‌خوابی‌ام تنها برای توست نه برای غیر تو و دیدارت نور دیدگان من است و وصالت آرزوی وجودم؛ و حفظ اشتیاقم به‌سوی توست، تنها در مسیر عشق توست شیفتگی‌ام و در هوای توست دلدادگی‌ام و خشنودی‌ات مقصود من و دیدارت نیاز من و جوارت خواست من و قربت نهایت تقاضای من است، آسودگی و راحتم در رازونیاز با توست، داروی دردم و درمان بیماری سینه‌ام و خنکای آتش قلبم و برآمدن اندوهم تنها نزد توست... مناجات_مریدین_امام_سجاد_علیه‌السلام

«و قد ورد فی هذا الدعا الشریف: و فی مُناجاتک روحی و راحتی، و عِندکَ دواء علتی، و شفاء غُلّتی، و بَرد لوعَتی و کشف کُربتی»؛ در قسمتی از این دعای شریف می‌خوانیم: و در مناجات تو است روح و راحت من، و نزد تو داروی بیماری، و شفای آتش عطش، و سردی التهاب، و زوال غصه و اندوه من است؛ یعنی یک بنده خدا وقتی آتش عشق در دل او گُل میکند و شعله‌ور می‌شود، می‌آید و با محبوب خود راز و نیاز و درد دل می‌کند، حرف می‌زند و مناجات می‌خواند تا این که بتواند خودش را راحت و آرام کند، تا این که حالت عقده‌های دل باز شود و برایش روحانیت و راحت پیش بیاید. این در اثر مناجات با خدا است. شما می‌بینید که گاهی اوقات وقتی این گره‌های عشق شعله‌ور می‌شود، تا دست به خواندن یک مقدار دعا می‌زنی آن هم با صدای حزین و بلند، این عقده‌ها یکی بعد از دیگری باز می‌شود و اشک‌ها می‌ریزد، بعد می‌بینی که یک نوع از آرامش و باز شدن دل و یک نوع از کیفیت بسیار عالی ملکوتی برای عبد دست می‌دهد. این در اثر همین مناجات است که خاصیتش را امام(ع) این گونه بیان می‌کنند. این خاصیت مناجات است. پس ما باید اهل مناجات باشیم. همان‌طور که امامان ما، پیشوایان دین ما (علیهم‌السلام) اهل مناجات و اهل بکاء و اهل سحرخیزی و اهل نماز شب و اهل تهجد و تعبد بودند، ما هم باید از آن‌ها یاد بگیریم.

یعنی یک امام معصوم حالش این گونه بوده که تا مناجات نمی‌کرده، تا با خودش دعا را نمی‌خوانده، نمی‌توانسته آرام بگیرد. فکر نکنید این ادعیه صحیفه سجادیه، ادعیه امیرالمؤمنین(ع) و مناجات‌های ائمه و امامان (علیهم‌السلام) فقط برای ما مردم بوده است! مناجات آن‌ها در درجه اول بیشتر برای خودشان بوده، یعنی حال عرفانی یک امام معصوم ایجاب می‌کرده که این دعا را انشاء کند و در محضر خدا با خدا سخن بگوید. مگر می‌شود کسی دلش آن چنان پر از عشق خدا باشد، پر از توحید باشد ولی با محبوب خودش هیچ نگوید و هیچ به زبان نیاورد؟! شما فکر کنید آیا می‌شود بگوییم که این‌ها هر چه گفته‌اند فقط برای ما گفتند و برای خودشان نبوده؟! عزیز من! این حال خود امام(ع) بوده که ایجاب کرده این گونه صحبت کند. حالا اگر ما رفتیم در این خط عشق و سیر و سلوک، که خوب ما هم باید دردمان را این‌طور درمان کنیم، راه دیگری نداریم برای درمان، جز این که بنشینیم در محضر خدا و با معشوق خود راز و نیاز کنیم و حرف بزنیم و مناجات بخوانیم. لذا وقتی می‌فرماید: «فی مناجاتک روحی و راحتی»، خاصیت اصل مناجات را عنوان می کند. و بعد می فرماید: «عندک دواء علتی»، منظور از علت همان بیماری روحی و دردها و ناله‌های عشق است. می‌فرماید خدایا درمان عشق من فقط و فقط در نزد تو است، تو می‌توانی مرحم روی دل من بگذاری، کسی دیگری نمی‌تواند مرحم بر دلم بگذارد. ببینید این حال عاشق است، حال عشق است، حالی است که یک دردمند و یک فریادگر عاشق دارد با محبوب خودش میگوید «وشفاء غُلتی»، می‌گوید این غُله (که در لغت به معنای شعله آتش است)، اگر بخواهم این شعله را فروکش کنم، شفا دهم و راحتی بدهم، فقط در این است که بنشینم مناجات بخوانم و با خدا حرف بزنم. «و برد لوعتی»؛ لوعه به معنی التهاب عشق است. عاشق التهاب دارد، بی‌تاب است و بی‌صبر می‌شود. خب چه کار کند؟ اگر بخواهد خود را خُنک کند، فقط باید با محبوب خودش خلوت کند و داد و بیداد کند و حرف بزند و گریه کند و درد دلش را بگوید. کجای دیگری میتواند حرفش را بزند؟ «وکشف کُربتی»؛ این کُربت و غصه و اندوهی را که امام چهارم(ع) مطرح می‌کنند، غصه‌های مادی نیست، غصه‌های دنیوی نیست، غصه‌های زندگی نیست! مگر غصه‌ای مشکل‌تر از غصه خدا پیدا میشود در این دنیا؟! چرا این را دست کم می گیریم؟ اگر بخواهیم برای این کربت و غصه مرحمی پیدا کنیم، وصالی برایش پیدا کنیم و درد هجران را درمان کنیم، فقط نشستن با خدا است و این که بنشینیم با او حرف بزنیم، مناجات کنیم، گفتگو کنیم تا این کربت کشف و برطرف شود و نور آن محبوب بیاد در دل ما جا بگیرد و در دل به آن رؤیت و توحید برسیم. وقتی خودش را پیدا کردیم، آن وقت همه چیز را داریم. اما این‌ها برای وقتی است که هنوز به آن درجه نرسیدیم. لذا با همین مناجات‌ها آدم میتواند خودش را نزدیک کند و کم‌کم به وصال برساند. 🍃اهمیت مناجات مریدین - در محضر آیت الله محمدصالح کمیلی 🔸https://matalebosolookie.blogsky.com/1393/10/04/post-39/

🔴 هفده سال پشت سر آیت الله خویی سه وعده نمازجماعت خواندم ایشان در قنوت غیر از “اللّهمَ کُنْ لِوَلِیِّک” نخواندند.🌱 🔵 به طوری که دوستان به شوخی می گفتند: آقا غیر از این ، قنوتی بلد نیست❗️

📜 متن #زیارت_اربعین 🔖 توصیه و سفارش قرائت زیارت اربعین از امام صادق علیه‌السلام #امام_حسین #کربلا #اربعین ✅ @Aminikhaah_Media

اربعین کشش عشقه. پایگاه ظهور اسلامه. مظهر آزادی و حقوق بشره . مسیریست رو به مدینه ی فاضله ی روح. دریای زلالی که قطره های پاک از سراسر عالم را فرا می خواند. التیام زخم های مظلومان جهانه. آغوش گرم خداست در قامت فروا الی الحسین... #پروا #اربعین 🌱https://eitaa.com/parvasheer

ارتبــاطِ حقیــقتِ اشیــاء با انسـان ♦️المکتوبات فی النجف الاشرف @m_h_esfahani