شعری از حافظ که میرزا جواد آقا ملکی تبریزی رحمة الله در قنوت نمازش می‌خواند.... @shernab

خود را چو یافتی همه عالم از آن توست #صائب_تبریزی @shernab

گر مخیر بکنندم به قیامت که چه خواهی دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را #سعدی @shernab

حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم خوشا دَمی که از آن چهره پرده برفکنم چُنین قفس نه سزایِ چو من خوش‌اَلحانی‌ست رَوَم به گلشنِ رضوان، که مرغِ آن چمنم عیان نشد که چرا آمدم، کجا رفتم دریغ و درد که غافل ز کارِ خویشتنم #حافظ @shernab

کبوتر وار می‌آیم به آب و دانه‌ای دل خوش عطش دیده، ترک خورده به سقا خانه‌ای دل خوش دلم خورشید می‌خواهد هوای گنبدت کرده دوباره برنگشته دل هوای مشهدت کرده @shernab

ای آفتاب آینه دار جمال تو مشک سیاه مجمره گردان خال تو صحن سرای دیده بشستم ولی چه سود کاین گوشه نیست درخور خیل خیال تو در اوج ناز و نعمتی ای پادشاه حسن یا رب مباد تا به قیامت زوال تو مطبوعتر ز نقش تو صورت نبست باز طغرانویس ابروی مشکین مثال تو در چین زلفش ای دل مسکین چگونه‌ای کآشفته گفت باد صبا شرح حال تو برخاست بوی گل ز در آشتی درآی ای نوبهار ما رخ فرخنده فال تو تا آسمان زحلقه به گوشان ما شود کو عشوه‌ای ز ابروی همچون هلال تو تا پیش بخت باز روم تهنیت کنان کو مژده‌ای ز مقدم عید وصال تو این نقطه سیاه که آمد مدار نور عکسیست در حدیقه بینش ز خال تو #حافظ @shernab

در هرچه دیده‌ام، تو پدیدار بوده‌ای ای نانموده رخ که چه بسیار بوده‌ای #اوحدی_مراغه‌ای @shernab

عقل گویدشش جهت حداست و بیرون راه نیست عشق گوید راه هست ‌و رفته ام من بارها #مولانا @shernab