زبانِ حالِ دلم را كسى نمى فهمد كتيبه‌هاى ترك‌خورده خواندنش سخت است

جناب مولانا فرمود: مکتـب تعلیــــم عشاق ، آتش است من شب و روز اَنـــدرون مکتبــــــم!

هر سحر از عشق دمی می‌زنم روز دگر می‌شنوم برملا قصه دردم همه عالم گرفت در که نگیرد نفس آشنا؟ گر برسد ناله سعدی به کوه کوه بنالد به زبان صدا #سعدی

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم

من در این جای همین صورت بی جانم و بس دلم آنجاست که آن دلبر عیار آن جاست

گفتم ای دل بی دل آرامت کجا باشد قرار؟؟ در پی جانان برو ،بیچاره فرمان کرد و رفت

‌ای بسا هندو و تُرک هم‌زبان ای بسا دو تُرک، چون بیگانگان پس زبان مَحرمی خود دیگر است «همدلی از هم‌زبانی بهتر است.» #مولانا

گوش کن!اینجا دلِ هر سنگ، می‌گوید: رضا(ع) سینه‌ی نقّاره با آهنگ می‌گوید: رضا(ع) عشق می‌گوید رضا و نور می‌گوید رضا(ع) مشهد از نزدیک و قم از دور می‌گوید رضا(ع)

این همه دست به سوی تو دراز است رضا باز دست من و آغوش تو باز است رضا

به زنده بودن من، نام زندگی مگذار که این غریب فقط رنجِ زندگانی بُرد چه زود پیر شدیم و چه دیر فهمیدیم که عشق هرچه ز ما بُرد، ناگهانی بُرد ...!

شراب تازه چه داند ز کهنه کاری ما چه نسبت است گهر را به آبداری ما مرا به بستن در ناامید نتوان کرد شود ز قفل فزون تر امیدواری ما

آنجا که اشک پای غمت پا گرفت و بعد… بغضی میان سینه من جا گرفت و بعد… وقتی که ذوالجناح بدون تو بازگشت این دخترت بهانه بابا گرفت و بعد … ابری سیاه بر سر راهم نشسته بود ابری که روی صورت من را گرفت و بعد انگار صدای مادری دلخسته می رسید آری صدای گریه ی زهرا گرفت و بعد همراه آن صدا تمامیِّ کودکان ذکر محمدا و خدایا گرفت و بعد هر کس که زنده بود از اهل خیام تو مویه کنان شد و ره صحرا گرفت و بعد دور از نگاه علمدار لشگرت آتش به خیمه های تو بالا گرفت و بعد پس بر سنان کنند سری را که جبرئیل شوید غبار گیسویش از آب سلسبیل