آنجا که اشک پای غمت پا گرفت و بعد… بغضی میان سینه من جا گرفت و بعد… وقتی که ذوالجناح بدون تو بازگشت این دخترت بهانه بابا گرفت و بعد … ابری سیاه بر سر راهم نشسته بود ابری که روی صورت من را گرفت و بعد انگار صدای مادری دلخسته می رسید آری صدای گریه ی زهرا گرفت و بعد همراه آن صدا تمامیِّ کودکان ذکر محمدا و خدایا گرفت و بعد هر کس که زنده بود از اهل خیام تو مویه کنان شد و ره صحرا گرفت و بعد دور از نگاه علمدار لشگرت آتش به خیمه های تو بالا گرفت و بعد پس بر سنان کنند سری را که جبرئیل شوید غبار گیسویش از آب سلسبیل

پیچیده شمیمت همه‌جا ای تن بی‌سر چون شیشهٔ عطری که درش گم شده باشد

جناب مولانا، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۳۱۴۸ ما در این دور مست و بی‌خبریم سر این دور را تو می‌دانی چون به دور و تسلسل انجامد نکته ابتر بود به ربّانی لیک دور و تسلسل، اندر عشق شرط هر حجتست و برهانی

مطلق آن آواز، از شه بود گرچه از حلقوم عبدالله بود

زان چنین خندان و خوش ما جان شیرین می‌دهیم کان ملک ما را به شهد و قند و حلوا می‌کشد خویش فربه می‌نماییم از پی قربان عید کان قصاب عاشقان بس خوب و زیبا می‌کشد

سکوتِ اهل غم را ترجمانی نیست غیر از اشک معانی هم نمی‌گنجند در ظرفِ بیان گاهی.....

بی‌حسرت از جهان نرود هیچ‌کس به در الا شهید عشق، به تیر از کمان دوست

به نور دل توان از ظلمت هستی برون آمد علاجی‌نیست جز بیداری این خواب مشوّش را

نیست عزرائیل را دست و رهی بر عاشقان عاشقان عشق را هم عشق و سودا می‌کشد کشتگان نعره زنان یا لیت قومی یعلمون خفیه صد جان می‌دهد دلدار و پیدا می‌کشد

ما چو موجیم و همه دریا تویی ما چو مرآة و جهان آرا تویی هر دو از بهر مثال آمد به لب چون همه پیدا و ناپیدا تویی

منگر به هر گدایی، که تو خاص از آن مایی مفروش خویش ارزان، که تو بس گران بهایی #مولوی

حضرت حافظ فرمود: در دایره‌ی قسمت ما نقطه‌ی تسلیمیم لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی فکرِ خود و رایِ خود در عالم رندی نیست کُفر است در این مذهب خودبینی و خودرایی