مطلق آن آواز، از شه بود گرچه از حلقوم عبدالله بود

زان چنین خندان و خوش ما جان شیرین می‌دهیم کان ملک ما را به شهد و قند و حلوا می‌کشد خویش فربه می‌نماییم از پی قربان عید کان قصاب عاشقان بس خوب و زیبا می‌کشد

سکوتِ اهل غم را ترجمانی نیست غیر از اشک معانی هم نمی‌گنجند در ظرفِ بیان گاهی.....

بی‌حسرت از جهان نرود هیچ‌کس به در الا شهید عشق، به تیر از کمان دوست

به نور دل توان از ظلمت هستی برون آمد علاجی‌نیست جز بیداری این خواب مشوّش را

نیست عزرائیل را دست و رهی بر عاشقان عاشقان عشق را هم عشق و سودا می‌کشد کشتگان نعره زنان یا لیت قومی یعلمون خفیه صد جان می‌دهد دلدار و پیدا می‌کشد

ما چو موجیم و همه دریا تویی ما چو مرآة و جهان آرا تویی هر دو از بهر مثال آمد به لب چون همه پیدا و ناپیدا تویی

منگر به هر گدایی، که تو خاص از آن مایی مفروش خویش ارزان، که تو بس گران بهایی #مولوی

حضرت حافظ فرمود: در دایره‌ی قسمت ما نقطه‌ی تسلیمیم لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی فکرِ خود و رایِ خود در عالم رندی نیست کُفر است در این مذهب خودبینی و خودرایی

هرگز حسد نبردم بر منصبی و مالی الا بـــر آن کـــــه دارد با دلبــری وصالی #سعدی

گفتم مگر ز رفتن غایب شوی ز چشمم ‏آن نیستی که رفتی آنی که در ضمیری #سعدی

شکاران به پيشت، گلوها کشيده که جان بخش ما را، سزد جان سپاری قراری گرفته، غم عشق در دل قرار غم الحق دهد بی قراری #مولانا