روزی در محضر مرحوم علّامه طباطبایی بودیم که یکی از دوستان حاضر در آن جلسه، این بیت عارف شیراز را زمزمه کرد: کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش کی روی؟ ره ز که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟ یک‌باره مرحوم علّامه، دست در مقابل صورت گرفت و سخت گریست و در حالی که شانه‌هایش به شدت تکان می‌خورد، با خود زمزمه فرمود: «کی روی؟ ره ز که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟» آن گریه، قلب حضّار را چنان به آتش کشید که هرگز شعله‌ی آن در جانشان به سردی نمی‌گراید. شهود و شناخت، آیت‌الله‌ ممدوحی، ج۱، ص۱۰۶

شوق اگر هست شکایت ز گرفتاری نیست نشود دام و قفس مانع پرواز کسی @shernab

به دریای غمت غرقم، گریزان از همه خلقم گریزد دشمن از دشمن که تیرش در کمان باشد #سعدی @shernab

هر صباحی غمی از دور زمان پیش آید گویم این نیز نهم بر سر غم های دگر #سعدی @shernab

عنانِ عمر ز غفلت مده ز کف، که کسی دوباره شمع‌صفت زندگی ز سر نگرفت @shernab

کار با جذبه‌ی عشق است عزیزان ورنه بوی پیراهن یوسف گرهی بر باد است #صائب @shernab

بسوزانم ز عشق تو خیال هر دو عالم را بسوزند این دو پروانه چو من شمع چگل باشم چگل = زیبا #مولانا @shernab

غسل شهید عشق به آتش سزد نه آب چون شعله را به آب کسی شست‌وشو کند؟ #عرفی_شیرازی @shernab