من حساس نیستم،
من فقط به حرفات و رفتارات توجه و فکر میکنم،
چون برام مهمن،
چون ازت انتظار دارم،
چون تو فرق داری،
چون تو مهمی،
چون برام باارزشی .
فهمیدم از این به بعد کیا واسم مهم باشن فهمیدم که باید مثل خودشون باهاشون رفتار بشه از یه جایی به بعد مهربون و دلسوز بودن فایده نداره :))
آدم گاهی شرمنده خودش میشه که برای خیلیا ارزش قائل بوده در صورتی که اونا فقط دم از رفاقت میزدن و رفاقتشون الکی بوده..
خوبیش اینه که فهمیدم که وقتم و برای آدمایی که لیاقت دوستی منو ندارن نزارم :)