خدایا، شکرت برای این همه نعمتِ نهان و آشکار: بارالها، خاک را آفریدی و از آن، انسانی را سرشتیم. آنگاه از دل همین خاک، داروخانه‌ای سبز و شفابخش رویاندی، تا هر آنچه بدنِ خاک‌زادمان بدان نیاز دارد، از جنس خودش باشد. حکمتت بی‌کران است. پروردگارا، سپاس برای راهنمایی‌های بیکران‌ات؛ هم در کتابت، و هم در مکتبِ زلال اهل بیت پیامبرت (علیهم‌السلام). آنان که چراغ‌های هدایت‌اند؛ از ژرفای مباحث اخلاقی و عرفانی گرفته، تا ظرافت‌های عبادت و شگفتی‌های طبّ و سلامتی. هر قدمی که در مسیر سبزِ سیرتِ آن بزرگواران برمی‌داریم، قدمی است به سوی کمال و صحتِ جان و تن. خدای مهربان، امروز به یکی از این نعمت‌های پنهانت می‌نگریم: «نورِ شفابخش» یا همان نوره. این هدیه‌ی خاکی تو، نمادِ پیوندِ تن با سرزمینِ سرشته‌اش است. بویِ تند و خاصش، که بسیاری را می‌گریزاند، در حقیقت ندایِ طبیعت است که فریاد می‌زند: «ایمان بیاور. عملیات نجاتِ این بدنِ خاکی آغاز شده است.» این بو، عطرِ سلامتی است. این بو، نشانه‌ی مؤثر بودنِ درمانی طبیعی است که از خاک برآمده، تا تن را پاک کند و جان را متذکرِ نعمت‌هایت سازد. به جای انزجار، قدردانِ این زبانِ رمزآلودِ طبیعتِ تو هستیم. خدایا، ما را بندگانی قرار ده که در برابر تمامی نشانه‌های حکمت و رحمتِ تو در آفرینش — چه در کلامِ اولیائت و چه در برگ‌های گیاهان — شکرگزار و بصیر باشیم. آمین یا رب العالمین 🌿