چقدر امشب دوست داشتم اونقدر جسارت داشتم ک بیام کنارت و باهات گریه کنم حتی با اینکه دلم میخواست بغلت کنم
اما جز چندتا کلمه چرت و خشک برای عوض کردن بحث و یه اعصاب که تا هر وقت ک به یاد ''تویِ امشب'' بیفتم گریه کنم چیزی برام نموند :)
سختترین سکانس امسال شاید امشب بود :)
منو ببخش عزیزترینم
برای همه کارایی که میخواستم بکنم و نتونستم.
و بیشتر از زجری که برای انجام ندادن اون کار متحمل شدی فکر و دردش موند برای من.
امشب بعد از چند هفته نوشتم
مهم نیست خاطره بود یا بخشی از رمانم که هنوز گیجم که اصلا برای چی دارم مینویسم و فقط سناریو هایی که به ذهنم میاد رو میارم روی کاغذ
مهم اینه که نوشتم و بخشی از مغزم سبک شد.
