الان داشتم بهش فکر میکردم، توی این صحنه از گیم DMC، لیدی به دانته میگه "Maybe somewhere out there even a devil may cry when he loses a loved one./شاید جایی اون بیرون، حتی یک شیطان هم وقتی عزیزی را از دست می‌دهد، گریه کند." طوری که با دانته رفتار میشد رو خوندید. گریه میکرد یکی اینطوری هواشو داشت و میگفت شاید اگه گریه کنی اشکالی نداشته باشه. (حالا جدا از اینکه دانته قبول نمیکرد و گریه کردن و یا شکسته بودنش نادر بود.)

درحالی که توی انیمه DMC، یا گیم، توی سری و فصل های مختلف، ورجیل شخصی بود که بعداز یک سن کم هیچ شکستگی و ضعفی از خودش نشون نداد؛ در کنارش، موندوس، اون شیطان فاسد مدام بهش یادآوری میکرد که Devils never cry./شیطان ها هرگز گریه نمیکنند." جدا از محیط جهنمی که داخلش بزرگ شد. محیطی که برای یک نیمه اهریمن نبود.

تفاوت احساس میشه. در نتیجه، شاید ورجیل قلبش از کار افتاد (کنایه از بی‌حس شدنِ عاطفه و عشق و هر احساس دیگری)، اما حداقل با این رفتار های بی رحمانه‌ای که باهاش شد، خیلی قدرتمند شد. برای مثال قدرتمند تر از برادرش که زمانی از اون قوی تر بود.

همین الان اینجا بود که به حرف خودم رسیدم.

درسته این چالش سی روزه‌ست، ولی دلیل نمیشه هر سی‌روزش پشت سر هم باشه. بنده، دِلی، هر از گاهی میکشم.

کاسپر/Casper #Art #Oc

بشدت عوضی، جوگیر، زورگو و مغروره. در عین حال، وقتی خوشحال باشه، (که اگه لویی با کاراش عصبی‌ش نکنه اکثرا خوشحاله) شاید یکم رومخ باشه ولی درکل باحال و مهربون رفتار میکنه.

سون وو/Sun woo #Sketch #Oc

دلم میخواد سون‌ وو رو بگیرم بزنم

اِیجِکس/Ajx #Sketch #Oc