از ارتباطات انسانی، سلام احوال پرسی، پیام دادن، توضیح دادن، خندیدن، حرف زدن، هرگونه تماس چشمی، مورد خطاب قرار گرفتن، تعارف کردن،مراعات کردن، باشعور و ادب بودن و هرچیز دیگه ای خستم.
چن شب پیش داشتیم میگفتیم چقد جالبه که بیشتر دلخوریا و غمایی که متحمل شدیم از آدماییه که رو خودشون برچسب "احساسی" زدن.
با یه خودخواهی عجیب خودشونو بر حق میدونن و جوری بامای مثلا منطقی برخورد میکنن انگار که احساس و درکی از هیچ چیز نداریم و صرفا یه موجود لاشعوریم.
صبحها با خودم میگم از امروز دیگه میخوام تغییر کنم. یه جوری که غم تو صدام حتی وقتایی که شادم، فراموشم کنه و بزارتم به حال خودم و بره. این کوچکترین چیزیه که میخوام عوض کنم.
طبق عادت همیشگی، ناشتا سیگار کشیدنم! نخ اول رو روشن میکنم و یادم میاد دو سه روزی میشه که نخوابیدم. پس باید اول خوابمو تنظیم کنم!
یه دفترچه برمیدارم و کارایی که میخوام بکنم رو توش مینویسم. از خواب شروع میکنم. خواب باحاله. دوستش دارم. آدم وقتی میخوابه یهجورایی از فکرها و فردا و دردها و بدبختیهاش فرار میکنه. وقتی میخوابه زمان زود میگذره. خیلی زود. فشار کمتری هم به آدم میاد. آدم دلش میخواد نه تنها شب تا صبح، بلکه صبح تا شب هم بخوابه.
آدم خیلی چیزها دلش میخواد. دلش میخواد وقتی خسته شده و نیاز به خواب داره، بدون اینکه به کارهای عقب موندهش فکر کنه با خیال راحت سر بذاره رو بالش و فقط بخوابه... بخوابه و واسه یه کوچولو هم که شده فکر نکنه.
فکر کردن چیز خوبی نیست. من فکر نمیکنم. یعنی نمیکردم. الان همه چیزم شده فکر کردن.
فکر کردن به... تو!
