پس در این میدان، بیسپر و بییاور، ایستادهام در برابر لشگری که خود پروردهام. شمشیرها نه از فولاد، که از جنسِ کلمات ساخته شدهاند. هر ضربه، خاطرهایست که پوسیده و زهرآگین، بر استخوانِ جانم فرو میرود. زخمها کهنه نمیشوند، تازه میشوند؛ گویی زمان در این اقلیمِ درون، وارونه حرکت میکند و به جای التیام، زخمهای تازه بر زخمهای دیرین مینشاند.
#سقوط_بیفرود
