آدمایی که تنهایی رو ترجیح دادن دلیلش این نیست که تنهایی رو دوست دارن، اینه که آدم درستی نمیبینن که بخوان کنارش باشن.
اصلا کی اهمیت میده؟ زندگیت رو بکن، اون پیام ریسکی رو بفرست، گریه کن، عاشق شو، حذف کن، اشتباه کن، همهاش جزئی از مسیره.
بابتش دیگه انقدر ناراحت نیستم، میدونم اتفاقی که باید میافتاد، میدونم اون غمه برام لازم بود، میدونم باید بزرگ میشدم، همین.
هر وقت خواستی به یکی دوباره اعتماد کنی، یادت باشه خوندن دوباره یک کتاب پایانش رو عوض نمیکنه.
بعضی از آدما حیفت میکنن؛حرف و عملشون یکی نیست،اعتمادتو، احساستو، قلبتو، حال خوبتو، ذوقتو حیف میکنن، کاش آدما رو با حرفاتون و کاراتون حیف نکنید.