این جمله که"هرکی داره با غمی میجنگه که ما ازش خبر نداریم"واقعاً آدمو مهربونتر میکنه.
داد زدن، گریه کردن و دعوا کردن یعنی هنوز چیزی برای گفتن و درست کردن هست؛ اونجا که ساکت میشی دیگه هیچی نیست.
یک نفر مدام سیگار میکشد، زنی هنگام آشپزی ترانهای غمگین را زمزمه میکند، دختری به بهانهی فیلم اشک میریزد، پسری نیمه شب در خیابان پرسه میزند، همه دلتنگیم؛ همین.