خلاصه ای از فصل اول از بخش دوم کتاب الگوهای کلان تولید علوم انسانی اسلامی در بستر انقلاب اسلامی با عنوان بنیان های تولید علوم انسانی اسلامی از منظر امام خمینی(ره) تالیف حجت الاسلام و المسلمین دکتر سید مهدی موسوی بخش اول دیدگاه امام خمینی(ره) را می توان تجسمی از علوم انسانی اسلامی در عرصه سیاست و اجتماع قلمداد کرد. ایشان مقدمه حرکت به سمت علوم انسانی اسلامی را آسیب شناسی تمدن و فرهنگ غرب می دانند و به مواردی در این زمینه اشاره می کنند. تحویلی نگری در عرصه علوم و کاهش ابعاد موضوعات مورد بررسی در علوم به جنبه های مادی و دنیوی و غفلت از جنبه های ماوراء مادی و اخروی که نتیجه آن تسخیر طبیعت بدون اتکا به عقل و وحی و استعمار و جنگ و تخریب محیط زیست شده است. دومین مقدمه تحول علوم انسانی، آسیب شناسی جامعه اسلامی است و تفطن به اینکه جوامع مسلمان آنگونه که اسلام خواسته حرکت نکرده اند و نتیجه آن شده است که سلاطین نالایق بر کشورهای اسلامی حکمرانی می‌کنند و استعمارگران خارجی بر مقدّرات مسلمین مسلط شده اند. به عقیده ایشان تحویلی نگری در اسلام شناسی¬های موجود نیز وجود دارد به این معنا که بسیاری از اندیشمندان اسلامی اسلام را به علایق و دانشهای تخصصی خود فرو می کاهند. عرفا همه معارف اسلام را به بعد معنوی و اخروی تأویل نمودند و از شئون اجتماعی و دنیوی باز ماندند و اهل فقه و شریعت را به قشری گری متهم کردند و از سوی دیگر برخی از فقها دین را به اعمال و رفتار ظاهری فقه و شریعت محدود کردند و ... و این امر موجب غربت و مظلومیت دین و عدم شناخت جامع دین و در نتیجه معطل ماندن بسیاری از معارف اسلامی؛ عدم شکوفایی ابعاد مختلف دین شده است که برای سعادت و هدایت مادی و معنوی و دنیوی و اخروی انسان مهم است. امام خمینی ریشه های تحویلی نگری در اسلام شناسی های موجود را در چهار امر می بینند: 1. انس و علاقه به رشته خاص علمی و غفلت از سایر رشته ها؛ 2. رویکرد حصرگرایانه در روش و محدود کردن ابزار شناخت به یک ابزار خاص؛ 3. عدم شناخت کامل و جامع اسلام؛ 4. عدم شناخت صحیح انسان. که در این بین به نظر می رسد عدم شناخت صحیح انسان می تواند تبیین گر سایر آسیب ها باشد و از این روست که امام خمینی هستی شناسی انسان را زیربنای تحول در علوم انسانی و اسلامی و رسیدن به علوم انسانی اسلامی مطلوب می دانند، به گونه ای که اگر انسان را کون جامع بدانیم، نمی توانیم به تنها یک دانش در ارتباط با انسان بسنده کنیم و نگاهی تک بعدی به دین که هدایت گر انسان است داشته باشیم. ایشان انسان را دارای سه نشئه و مقام و عالم می دانند: 1. نشئه آخرت و عالم غيب و مقام روحانيت و عقل. 2. نشئه برزخ و عالم متوسط بين العالمين و مقام خيال. 3. نشئه دنيا و مقام ملك و عالم شهادت. و انسان شناسی جامع را مستلزم توجه به تمامی این ابعاد برمی شمارند. در این میان امام خمینی فطرت را مهمترین عنصر شناخت انسان قلمداد می کنند و سایر مفاهیم اساسی در انسان شناسی و علوم انسانی همچون آزادی، عشق، عدالت، استقلال، قدرت، سیاست و حتی دین و معنویت را بر محور آن معنا می کنند که غفلت از آن انسان و حیات اجتماعی را به دام نسبی انگاری و توسل به قراردادهای اجتماعی و ... می کشاند. امام خمینی موضوع علم همۀ انبیا را «انسان» و فلسفه¬ نبوت را هدایت و تربیت انسان در همه شئون فردی و اجتماعی و دنیایی و اخروی می‌دانند. از این رو ایشان میان آموزه های اسلام و علوم انسانی همچون روانشناسی، جامعه شناسی، سیاست و اقتصاد، حقوق و ... ارتباط مستقیمی قایل هستند. براساس تفکر امام همه موجودات یک کل به هم پیوسته و دارای یک رابطه طولی هستند و در مسیر توحید حرکت می کنند و به همین جهت، علم و اندیشه در تفکر اسلامی، یک مجموعه به هم پیوسته و سازگار است. به عبارت دیگر همان طور که در عرصه هستی شناسی نوعی کثرت در عین وحدت مشاهده می شود در عرصه علوم نیز نوعی کثرت در عین وحدت وجود دارد. در این نگاه نوعی وحدت میان علوم اسلامی و علوم انسانی و علوم طبيعى وجود دارد و همه این علوم باید مهار شوند و به سوی توحيد حرکت كنند. ادامه دارد 👇 @smtmabtahi

خلاصه ای از فصل بنیان های تولید علوم انسانی اسلامی از منظر امام خمینی(ره) تالیف حجت الاسلام و المسلمین دکتر سید مهدی موسوی بخش دوم با چنین نگرشی، ما دیگر علوم اسلامی و غیر اسلامی نداریم و تمامی علوم، اگر جهت گیری آنها درست باشد، میتوانند در مسیر توحید و اسلام باشند. به عقیده ایشان این اختراعات محيِّر العقولى كه خداوند نصيب اروپائیان كرده، اگر به طور عقل و تحت پرچم دين الهى اداره مى‏شد، عالم يكپارچه نورانيّت و معدلت مى‏شد، و سرتاسر دنيا به روابط حسنه مى‏توانست سعادت ابد خود را تأمين كند؛ ولى مع التأسّف اين قواى اختراعيّه تحت سيطره جهل و نادانى و شيطنت و خودخواهى، همه بر ضد سعادت نوع انسانى و خلاف نظام مدينه فاضله به كار برده مى‏شود و آنچه بايد دنيا را نورانى و روشن كند، آن را به ظلمت و بيچارگى فرو برده، و راه بدبختى و ذلّت و زحمت به انسان مى‏پيمايد. به عقیده ایشان «اگر حكيمى وجودات عقلی را به طور استقلال تعقل و اثبات كند، برایش حجاب است؛ ولى اگر شخصى علوم طبيعى را نه مستقلًا بلكه استظلالًا ادراک کند، سعيد است. امام براساس اینکه انسان را دارای سه مقام است در یک طبقه بندی علوم بشری را به سه دسته تقسیم می-کنند: 1. علوم نافع به حال انسان است به حسب احوال نشآت ديگر كه غايت خلقت وصول به آن است. 2. علومی كه ضرر مى‏رساند به حال انسان و او را از وظايف خود منصرف مى‏كند. 3. علومی که فی نفسه ضرر و نفعى ندارد، بلکه جهت گیری عالم است که این علوم را نافع را مضر می کند. ایشان علوم نافع را چنین دسته بندی می کنند: 1. «آيه محكمه» که عبارت است از علوم عقليه و عقايد حقه و معارف الهيه که علوم مربوط به نشئه اول هستند. 2. «فريضه عادله» که عبارت است از علم اخلاق که مربوط به نشئه دوم است. 3. سنّت قائمه» که عبارت است از علوم آداب قالبيه که علوم مربوط به نشئه سوم هستند و مهمترین آنها عبارتند از: علم فقه و مبادى آن، و علم آداب معاشرت و تدبير منزل و سياست مدن، كه متكفل آن علماى ظاهر و فقها و محدثين هستند، ایشان علوم انسانی و اجتماعی را جزء علوم مربوط به نشئه¬ دنیا می¬داند که ناظر به آداب معاشرت و تدبير منزل و سياست مدن است. علوم طبیعی و صنایع در نگاه امام خمینی به خودی خود برای سعادت حقیقی انسان نه مضرّ هستند و نه مفید، اما جهت گیری عالم می تواند آنها را مفید یا مضر کند. مثلا علم طبّ و نجوم در صورتى كه محقق نظر آيت و علامت به آنها داشته باشد، و علم تاريخ، در صورتى كه با نظر عبرت به آنها مراجعه شود، داخل در «آيه محكمه» می‌شوند كه به واسطه آنها علم به اللّه يا علم به معاد حاصل شود. اما اگر تحصيل آنها براى خود آنها یا استفادات ديگرى باشد که تأثیری در سعادت انسان نداشته باشد و انسان را از علوم آخرت منصرف نمایند، این علوم بالعرض مذموم می شوند. از نگاه امام داشتن جهانبینی اسلامی مبتنی بر عقل برای اسلامی بودن تولیدات علمی لازم ولی ناکافی است و اخلاق و تربیت نیز یکی از لوازم دینی شدن اندیشه¬ها و رفتارهاست. حتی علم توحید و فقه نیز اگر با غایات تربیتی و اخلاقی اسلام هماهنگ نباشد نه تنها مشکلی از انسان و جامعه حل نخوهد کرد، بلکه خود حجابی از حجابهای شیطانی خواهد شد. بر این اساس ایشان می فرمایند «ساده‏انديشى است كه ما گمان كنيم فقط علم و تخصص ميزان است. علم توحيد و فقه هم ميزان نيست. آن علمى ميزان است و براى بشر سعادت می آورد كه تربيت در آن باشد و اگر در همه مدارس ما اين معنا باشد چندى نمى‏گذرد كه همه جوان¬هاى ما كه اميد آتيه اين مملكت هستند، اصلاح مى‏شوند. و همه نه شرقى و نه غربى بار مى‏آيند، و همه بر صراط مستقيم واقع می شوند» توصیه امام این است که گسترش علوم انسانی و اجتماعی اسلامی (مانند آداب معاشرت، سیاست مدن، جامعه شناسی، اقتصاد، حقوق، مدیریت، تعلیم و تربیت و ... که مربوط به نشئه سوم حیات انسان و تنظیم امورات انسان در دنیا برای حرکت در مسیر سعادت است) باید بر پایه اجتهاد و تفقه جواهری باشد. در نگاه امام خمینی «فقه، تئورى واقعى و كامل اداره انسان از گهواره تا گور است.» نه یک فقه صرفا فردی. طبیعی است از منظر امام خمینی فقه موجود برای اداره اجتماع کافی نیست و باید به توسعه کمّی و کیفی آن پرداخت. مى‏تواند درك كند تا بتواند فلسفه ارسال انبیا(سعادت جامع و همه جانبه انسان و جامعه و اقامه قسط و عدالت) را تحقق بخشد. یکی از لوازم غیر معرفتی در زمینه تولید علم و نظریه پردازی در بستر فرهنگ اسلامی، از منظر امام خمینی تقویت روحیه خودباوری و اعتماد به نفس است، اعتماد به نفسی که از یک سو بواسطه عدم آشنایی از هویت و میراث تمدنی خود و از سوی دیگر به واسطه تبلیغات استعمارگران از دست رفته است. جوامع اسلامی قبل از هر چیز بايد خودشان را درست كنند و باورشان بيايد كه آنها هم انسانند و قدرت تفكر دارند و می توانند علم و صنعت تولید کنند. @smtmabtahi

دلیل نامگذاری کتاب بانوی اول نام این کتاب را بانوی اول گذاشتم، از آن جهت که حضرت خدیجه(س) قبل از ازدواج با پیامبر(ص) به لحاظ موقعیت اجتماعی، اقتصادی و اعتقادی بانوی اول مکه بودند. همچنین ایشان اولین همسر پیامبر(ص) بودند که بیست‌وپنج سال با ایشان زندگی کردند و در این مدت پیامبر(ص) هیچ همسر دیگری اختیار ننمودند. همچنین با توجه به روایات موجود که به برخی از آن‌ها در بند آغازین پیشگفتار اشاره شد، حضرت خدیجه(س) به لحاظ قدر و منزلت نیز اولین همسر پیامبر به حساب می‌‌آمدند. علاوه بر این، حضرت خدیجه اولین زنی بود که اسلام اختیار کرد و با پیامبر به نماز ایستاد و در راه گسترش اسلام در سال‌‌های سخت مکه بیش از هر زن دیگری نقش‌آفرینی کرد و به دلیل ثروتی که داشت، فرد اول در عرصة جهاد مالی در راه خدا محسوب می‌شود. بنابراین به‌حق ایشان را باید بانوی اول نامید. @TheFirstLady

📍نشست نقد و بررسی کتاب «واقع‌گرایی در علوم انسانی اسلامی» نوشته دکتر ابراهیم دادجو 🔰 پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی با مشارکت خانه علوم انسانی ایران برگزار می‌کنند: 🎙️ با حضور اساتید: ➖دکتر محمدتقی موحدابطحی، دکتر روزبه زارع، دکتر ابراهیم دادجو و صادق عبداللهی * سه شنبه 29مهرماه ۱۴۰۴، ساعت 10صبح 🏢 مکان:خیابان استاد نجات اللهی (ویلا)، نبش خیابان ورشو، خانه علوم انسانی ایران 📡 حضور مجازی از طریق: 🌐 skyroom.online/ch/iict/farhang

در این نشست دکتر دادجو انگیزه خود را از نگارش کتاب روشن ساختن ابعاد بنیادین مساله علم دینی و علوم انسانی اسلامی اعلام داشتند و خلاصه ای از مباحث کتاب را بیان داشتند. بنده با دکتر روزبه هم عقیده بودم که پرداختن به بحث واقع گرایی در بحث از مناسبات علم و دین و علم دینی به غنای فلسفی این مباحث می افزاید و موجب می شود که ما این بحث را در چارچوب فکری نزدیک به خود دنبال کنیم. و از این جهت تحقیقات دکتر دادجو را تایید می کنم. این کار دکتر دادجو را هم که می کوشند بحث ذات گرایی جدید را با مباحث فلسفه اسلامی و فلسفه علم تطبیق دهند می ستایم و .... اما از باب موقعیتی که در آن قرار داشتم، باید نکاتی را در نقد دیدگاه دکتر دادجو و کتاب مورد بحث مطرح می کردم. قبل از ورود به بحث کتاب، اشاره ای داشتم به دیدگاه هایی که دکتر دادجو به آیت الله جوادی آملی، دکتر سروش و ... نسبت دادند. این که گفته می شود آیت الله جوادی آملی علم را کلا دینی/اسلامی می دانند تقریر دقیقی از دیدگاه ایشان نیست.؛ زیرا ایشان در مواضع مختلف بیان های متفاوتی از علم دینی ارائه کرده اند. برخی بیان ها دلالت دارد بر این که ایشان به رویکرد تهذیب و تکمیل علوم موجود باور دارند. برخی بیان ها دلالت دارد به تناسب فلسفه علم مبتنی بر فلسفه الهی یا الحادی، علم می تواند الهی یا الحادی باشد. در برخی بیان ها علم طبیعی از آنجا که علم به ما خلق الله است، علم دینی است، اما در این بیان علم به پدیده های انسانی و اجتماعی رایج علم دینی نمی تواند باشد و .... همچنین دکتر سروش هر چند معروف هستند به مخالف علم دینی، ولی ایشان علم دینی را به خصوص در حوزه علوم انسانی به معنایی قبول دارند. هر گاه ذهن و ضمیر کنشگر معرفتی با اندیشه دینی آمیخته شد، به اقتضاء از کوزه همان تراود که در اوست، محصول علم ورزی او از دین/اسلام اثر می پذیرد. پس دکتر سروش مانند اکثر موافقان علم دینی با برخی تقریرهای از علم دینی موافق هستند و با برخی از تقریرها (مثلا علم دینی نقلی) مخالف. در ادامه با اشاره به تفکیک مفهومی علم و تکنولوژی در عقلانیت نقاد، بیان داشتم که من کتاب را به عنوان یک تکنولوژی نرم و انسانی می دانم که معیار ارزیابی آن کارآمدی آن است. پس در ارزیابی کتاب باید ببینیم هدف مولف از نوشتن کتاب چه بوده؟ یا چه می توانسته باشد؟ و آیا کتاب در دست یابی به این هدف توفیق داشته و به بیان دیگر کارآمد بوده است؟ هر چند دکتر دادجو در بیان شفاهی خود، هدف از نگارش مقاله را ایضاح بحث علوم انسانی اسلامی عنوان کردند، اما تحلیل محتوای کیفی کتاب نشان می دهد که چند هدف در این کتاب دنبال شده است. طرح ایده ذات گرایی جدید، در تقابل با ذات گرایی قدیم و ضد ذات گرایی نقد دیدگاه های فلسفه علمی ارائه دیدگاه جدید در حوزه فلسفه علم و فلسفه علوم انسانی نقد برخی دیدگاه های علم دینی دفاع از رویکرد تایید و تهذیب در علوم تجربی طبیعی و انسانی این اهداف را در دو دسته کلی می توان قرار داد: فلسفه علمی علم دینی بر این اساس ارزیابی کتاب، یعنی ارزیابی کارآمدی کتاب را باید در قالب این دو هدف دنبال کرد. در این زمینه چند نکته در جلسه مطرح شد: 1. قرار دادن دو بحث بنیادین و متفاوت در یک کتاب: با توجه به این که مخاطب کتاب به تناسب دغدغه های خود بیشتر به یکی از این دو هدف تمایل دارد، طرح دو مبحث متفاوت در یک کتاب جذابیت کتاب را برای هر دو گروه کم می کند. فردی که دغدغه مباحث فلسفه علمی را دارد با توجه به رویکرد کتاب که بیشتر تحلیلی است، دوست دارد ببیند نویسنده کتاب دیدگاه های مطرح در تاریخ فلسفه علم را چگونه تقریر و نقد کرده است و چه دیدگاه جدیدی را ارائه می دهد. اکثر کسانی که در ایران فلسفه علم تحلیلی خوانده اند تمایلی به بحث علم دینی ندارند و بخش دوم کتاب برای آنها جذابیتی ندارد و احتمالا حاضر نیستند چنین کتاب را تهیه کنند. از آن طرف اکثر کسانی که درگیر مباحث علم دینی و علوم انسانی اسلامی هستند، شاید این میزان به مباحث بنیادین متافیزیکی(درباب ذات گرایی جدید) و فلسفه علمی علاقه ای نداشته باشند، بر این اساس آنها نیز احتمالا حاضر نیستند چنین کتابی را تهیه کنند. بر این اساس پیشنهاد می شود این کتاب به دو کتاب مجزا تبدیل شود یک کتاب متمرکز باشد روی مباحث متافیزیکی و فلسفه علمی و به اختصار یکی از کاربردهای این بحث را در مناسبات علم و دینی و علم دینی نشان دهد. و کتاب دیگر متمرکز باشد روی بحث علم دینی و علوم انسانی اسلامی و به تناسب مباحث متافیزیکی و فلسفه علمی و فلسفه دینی که برای ایضاح دیدگاه نویسنده در این زمینه لازم است بیان گردد. @smtmabtahi

معاونت پژوهشی وزارت علوم تحقیقات و فناوری درصدد اصلاح آئین نامه نشریات علمی (آخرین مصوبه 1398) برآمده است. در این راستا چند سوال به نظرم رسید: 1. آئین نامه نشریات علمی به چه کار می آید و آیا بودن آن ضروری است؟ وقتی پدیده ای مانند آئین نامه نشریات علمی سال¬ها وجود داشته، شاید تصور شود که عواملی در کار بوده که شکل گیری و بقاء آن را ایجاب کرده است. اما به خاطر آوردن داستان لوئی شانزدهم و نگهبان نیمکت این هشدار را می دهد که از خود بپرسیم حتی اگر در دوره ای داشتن چنین آئین نامه ای ضرورت داشته، آیا کماکان این آئین نامه کارکرد ویژه دارد؟ و آیا ابزارهای جدیدتری برای تأمین آن اهداف پدید نیامده است؟ فعلا قصد ندارم به این پرسش بنیادی بپردازم. فرض می کنم رتبه بندی نشریات کشور برای ترفیع و ارتقاء اعضاء هیات علمی و امتیازات خاصی که به نشریات داده می شود ضروری است. 2. آئین نامه موجود چه مشکلی دارد که اصلاح و به روز رسانی آن را ضروری ساخته است؟ اما پرسشی است که اندیشیدن به آن، و تلاش برای پاسخ فوری و عملیاتی به آن، در موقعیت کنونی ممکن است سودمند واقع شود. بنده آئین نامه نشریات علمی کشور را به مثابه فناوری نرم و انسانی می بینم که هدف آن تسهیل در رفع نیازهای معرفتی است(ارتقاء سطح علمی کشور، کارآمد کردن دستاوردهای علمی کشور و ....) و معیار سنجش آن هم کارآمدیش در رفع این نیازهاست. با این نگاه، ورود به فرایند بازنگری آئین نامه نشریات علمی کشور، به این معناست که پس از گذشت زمانی (6 سال) متوجه شده ایم که این آئین نامه مشکلاتی داشته و موفق نشده نشریات علمی کشور را به موقعیتی که انتظار داشته ایم برساند. پس باید این آئین نامه، با توجه به مشکلات شناسایی شده، به گونه ای اصلاح شود که وضعیت نشریات علمی کشور نسبت به گذشته بهتر شود. دلالت این تحلیل آن است که قبل از اصلاح آئین نامه نشریات علمی کشور، از طریق یک نظرسنجی از اعضاء هیأت علمی کشور و .... فهرستی از آسیب های نشریات علمی به دست آید و اصلاح آئین نامه برای رفع این آسیبها انجام گیرد. در این جا بنا بر تجربیات شخصی خود، به برخی از آسیبهایی که در نشریات علمی کشور مشاهده کرده ام اشاره می کنم تا زمینه ای فراهم آید برای ارائه پیشنهادهایی برای اصلاح آئین نامه کنونی نشریات علمی وزارت علوم. نشریات علمی ای را می شناسم که: 1. سردبیران آنها هیچ نقشی در مدیریت علمی نشریه ندارند(برای نمونه سردبیری که طی دو سال خبر نداشت نامش به عنوان سردبیر در نشریه ای درج شده است) و حتی جانشین سردبیری هم که در حوزه فعالیت نشریه تخصص داشته باشد ندارند(و در نتیجه تمامی مقالات دریافتی در این نشریه برای ارزیابی ارسال می شود.) 2. در حوزه فعالیتی آنها نشریات علمی متعددی وجود دارد و در نتیجه به قدر کافی مقاله خوب به آنها نمی رسد و آنها ناچار هستند مقالات ضعیف یا خارج از حوزه فعالیت اعلام شده را منتشر کنند. 3. حوزه فعالیت گسترده ای را برای خود تعریف کرده اند؛ این در حالی است که در دوره ای کمیسیون نشریات علمی وزارت علوم توصیه می کرد نشریات در حوزه های تخصصی فعالیت کنند. 4. فرایند ارزیابی مقالات آنها بسیار طولانی است و گاه بیش از یک سال داوری آنها به طول انجامیده است. 5. فرایند نشر مقالات آنها بسیار طولانی است. برای نمونه نشریه ای که بیش از صد مقاله پذیرفته شده دارد، حتی اگر در هر شماره 20 مقاله منتشر کند، بیش از یک سال زمان می برد تا مقاله تازه پذیرفته شده در آن منتشر شود. 6. و .... به تناسب هر یک از آسیب های شناسایی شده باید تحلیلی صورت گیرد که چه عواملی موجب پدید آمدن این آسیب شده است؟ و آیا با اصلاح بخشی از آئین نامه می توان این وضعیت آسیب زا را درمان کرد؟ برای مثال چرا برخی سردبیران نشریات علمی هیچ وقتی برای مدیریت علمی نشریه صرف نمی کنند؟ در پاسخ به این پرسش، بر مبنای آشنایی با نظرات برخی سردبیران به چند فرضیه اشاره می کنم: 1. سردبیر دغدغه ای در حوزه فعالیت نشریه ندارد و تنها از آنجا که شرایط سردبیری را داشته، صاحب امتیاز نشریه او را به عنوان سردبیر به کمیسیون نشریات علمی وزارت علوم معرفی کرده است. 2. سردبیر با توجه به مشغله های فراوانی که دارد، فرصتی برای رسیدگی به امور نشریه علمی را ندارد. 3. برخی مراکز علمی امتیاز درخوری برای سردبیری نشریات علمی قایل نیستند و در نتیجه برای سردبیر عضو هیات علمی ارزشی ندارد که وقت قابل توجهی برای مدیریت علمی نشریه اختصاص دهد. 4. و ... با در اختیار داشتن چنین اطلاعاتی می توان امیدوار بود اصلاح آئین نامه نشریات علمی کشور بتواند به شکل مطلوبی در بهبود کیفیت علمی نشریات موثر واقع شود. @smtmabtahi

📌 پژوهشکده علوم انسانی اسلامی دانشگاه قم با همکاری معاونت پژوهش دانشکده الهیات دانشگاه قم و پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی برگزار می‌کند: 🔸 کرسی علمی ترویجی مرجعیت علمی ایران در زمینه علوم انسانی اسلامی؛ چیستی، چرایی و چگونگی ارائه دهنده: دکتر سید محمدتقی موحدابطحی ناقدان: دکتر محمد فتحعلی خانی دکتر مهدی فقیهی نژاد دبیر علمی: سید مهدی موسوی ♦️ زمان: یکشنبه 2 آذر 1404 ساعت 13 ♦️ مکان: دانشگاه قم، ساختمان کتابخانه مرکزی، طبقه همکف، پژوهشکده علوم انسانی اسلامی ▫️پخش آنلاین 🆔 http://ve.qom.ac.ir/riih #معاونت_پژوهش_دانشگاه_قم پژوهشکده علوم انسانی اسلامی | دانشگاه قم https://eitaa.com/ihri1402

🔹بانوی اول روایتی تاریخی- داستانی از زندگانی یک فعال و مصلح اجتماعی در عصری است که زن در آن جایگاهی نداشت.بانویی که با کوشش خود برگزیده خدا را شناخت و برگزید و مقام وزارت خاتم پیامبران را از آن خود کردو در راه گسترش آیین او از مال و جان خود گذشت و چه برازنده اوست عنوان «بانوی اول » 🔹 🔊مسابقه کتاب خوانی کتاب « بانوی اول »🔔 🔺 گروه مطالعات زنان دانشگاه تربیت مدرس 🔺موسسه مطالعات و تحقیقات زنان 🔺 انجمن علمی مطالعات زنان دانشگاه تربیت مدرس 🔺 و مشاور امور زن و خانواده ریاست دانشگاه تربت مدرس برگزار می‌کنند. 🌺تجلیل از برگزیدگان مسابقه در جشن میلاد حضرت زهرا سلام الله علیهم و روز بزرگداشت مقام زن 🌺

💢بررسی نقش علوم انسانی در حکمرانی علمی، سیاست‌گذاری و ارتباط دانشگاه با جامعه نشست «جایگاه علوم انسانی در نقشه جامع علمی کشور» 🔹این نشست به مناسبت هفته پژوهش و با هدف بررسی جایگاه علوم انسانی در نظام سیاست‌گذاری علمی کشور، تعامل آن با جامعه و نقش آن در ارتقاء حکمرانی علمی برگزار می‌شود و میزبان تمامی علاقه‌مندان و صاحب‌نظران خواهد بود. 🔹سخنرانان: 🎙دکتر رضا داوودی ؛ معاون کارگروه های ویژه شورای تحول و ارتقاء علوم انسانی موضوع سخنرانی: نقش جوایز علمی در حکمرانی علم و ارزیابی جایگاه علوم انسانی در نظام جوایز علمی کشور با تمرکز بر ارتقاء کارکرد جشنواره فارابی 🎙دکتر کریم زاهدی معاون برنامه‌ریزی و سیاست‌گذاری شورای تحول و ارتقاء علوم انسانی موضوع سخنرانی: ارزیابی وضعیت علوم انسانی در نقشه جامع علمی کشور 🎙دکتر مهدی عاشوری مدیر دفتر همکاری‌های علمی و ارتباط با جامعه دانشگاه و فرهنگیان موضوع سخنرانی: چالش‌های سیاست‌گذار علوم انسانی در برقراری ارتباط دانشگاه با جامعه 🎙دکتر سید محمد تقی موحد ابطحی عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی دبیر نشست #هفته_پژوهش 📆 یکشنبه 23 آذر 1404 ⏰ ساعت 8تا 10 🌐نشانی برخط نشست: b2n.ir/iscs1 🔺 نشانی: تهران، خیابان پاسداران، خیابان شهید مؤمن نژاد(گلستان یک) پلاک 124 🟢 روابط عمومی مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی

گروه جامعه‌شناسی مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) با همکاری شورای عالی انقلاب فرهنگی برگزار می‌کنند: صد و هشتمین پیش‌نشست ا🇺🇳|همایش بین‌المللی علوم انسانی اسلامی روز بزرگداشت علامه محمدتقی مصباح یزدی (قدس سره) | روز علوم انسانی اسلامی عنوان 🔺«قابلیت‌های رویکرد تهذیبی و تکمیلی علامه مصباح یزدی در تولید علوم انسانی اسلامی» سخنران 🟦 جناب‌ آقای‌ دکتر سید محمد تقی موحد ابطحی عضو هیات علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی دبیر جلسه 🟧 حجت‌الاسلام دکتر حامد آزادی 🗓 چهارشنبه | ۳ دیماه ۱۴۰۴ | ساعت ۱۲:۳۰ ⚠️ این برنامه به صورت وبینار برگزار می‌گردد. 🔗لینک شرکت در جلسه | https://b8.iki.ac.ir #️⃣ #علوم_انسانی_اسلامی روابط‌عمومی مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) 🖥 @iki_ac_ir

🔰 کرسی علمی ترویجی همایش بین‌المللی علوم انسانی اسلامی دانشگاه معارف اسلامی با همکاری موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) و شورای عالی انقلاب فرهنگی برگزار می کند: 🔸عنوان: لزوم پی ریزی علوم انسانی اسلامی مبتنی بر جامعیت قلمرو دین در نظام اندیشه های آیت الله مصباح یزدی(ره) 🎙ارائه دهنده: دکتر ابوذر رجبی دانشیار گروه مبانی نظری اسلام دانشگاه معارف اسلامی 🎙ناقدین: حجت الاسلام دکتر مهدی عبدالهی دانشیار گروه فلسفه موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران دکتر سید محمدتقی موحد ابطحی استادیار گروه فلسفه علم پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی 🎙دبیر علمی: حجت الاسلام دکتر سیدمجتبی احمدپناه ⏰ سه‌شنبه 16 دی ۱۴۰۴ ساعت 13 تا 15 🏢 حضوری: قم، بلوار جمهوری اسلامی، دانشگاه معارف اسلامی، طبقه دوم، سالن جلسات معاونت پژوهشی 🔗 مجازی: در پیوند ذیل ؟؟؟ پیوند با شروع برنامه فعال می‌شود. همایش بین‌المللی علوم انسانی اسلامی https://eitaa.com/hemayesh_iki_ac_ir •┈┈••••✾•🌿🌺🌿•✾•••┈┈• معاونت پژوهشی دانشگاه معارف اسلامی @MaarefUIS