روایت طبری از آخرین ساعت زندگی امام حسین علیه‌السلام ابوجعفر محمد بن جَریر طبری (۲۲۴-۳۱۰ق) از قول عبدالله بن عمار که در روز عاشورا در لشکر یزید بود، آخرین ساعت زندگی امام حسین، علیه‌السلام، را چنین شرح می‌دهد: با نیزه به حسين [علیه‌السلام] حمله بردم و نزدیک او رسیدم. به خدا اگر خواسته بودم نیزه می‌زدم. اما باز آمدم؛ نه چندان دور، و با خويش گفتم چرا من بکشمش، ديگرى او را می‌‏کشد. آنگاه پيادگان از راست و چپ به وى حمله بردند و او به راستی‌ها حمله بُرد تا پراکنده شدند و به چپی‌ها نيز تا پراکنده شدند. پوششِ خز به تنش بود و عمامه داشت. به خدا هرگز شکسته‌‏اى را ندیده بودم که فرزند و کسان و یارانش کشته شده باشند و چون او محکم‌دل و آرام‌خاطر باشد و دلیر بر پيشروى. به خدا پيش از او و پس از او کسى را همانندش ندیدم. وقتى حمله می‌بُرد پيادگان از راست و چپِ او چون بزغاله‌ها از حملهٔ گرگ، فراری می‌‏شدند. منبع: تاریخ طبری، ۱۶ ج، ابوجعفر محمد بن جَریر طبری، مترجم: ابوالقاسم پاینده، اساطیر، چ ۵، ۱۳۷۵، تهران، ج ۷، ص ۳۰۶۰. #کانال‌اطلاع‌رسانی‌ستادنمازجمعه‌شهرستان‌رامسر ➣ @snjramsar

📸تصاویری از مراسم عزاداری ایام شهادت حضرت اباعبدالله الحسین علیه‌السلام در حسینیه امام خمینی #انتقام_ملی #وعده_صادق #امام_حسین 🇮🇷بشیر #کانال‌اطلاع‌رسانی‌ستادنمازجمعه‌شهرستان‌رامسر ➣ @snjramsar 🇵🇸

‍➖برگزاری مجلس روضه در زمان تقیه توسط امام صادق علیه‌السلام 🛑عَن سُفْیَانَ بْن مُصْعَبٍ الْعَبْدِیِّ ، قَالَ: دَخَلْتُ عَلَی أَبِی عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام فَقَالَ: قُولُوا لِأُمِّ فَرْوَةَ تَجِی ءُ فَتَسْمَعُ مَا صُنِعَ بِجَدِّهَا. قَالَ: فَجَاءَتْ فَقَعَدَتْ خَلْفَ السِّتْرِ، ثُمَّ قَالَ: أنْشِدْنَا، قَالَ فَقُلْتُ: فَرْوُ جُودِی بِدَمْعِکِ الْمَسْکُوبِ، قَالَ: فَصَاحَتْ وَ صِحْنَ النِّسَاءُ، فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام: الْبَابَ الْبَابَ، فَاجْتَمَعَ أَهْلُ الْمَدِینَةِ عَلَی الْبَابِ، قَالَ: فَبَعَثَ إِلَیْهِمْ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام صَبِیٌّ لَنَا غُشِیَ عَلَیْهِ، فَصِحْنَ النِّسَاءُ؛ 🔰سفیان بن مصعب عبدی [شاعر اهل بیت]میگوید: به محضر امام صادق علیه‌السلام شرفیاب شدم. آن حضرت فرمودند:به‌ام فروه(دختر امام صادق علیه‌السلام که از حیث پدر و مادر به امام حسین‌علیه‌السلام می‌رسیدند) بگویید بیاید و مصائبی را که بر جدش وارد کردند بشنود. راوی می‌گوید:‌ام فروه آمد و پشت پرده نشست. سپس حضرت به من فرمودند:برای ما شعر بخوان. من نیز این شعر راخواندم: ای‌ام فروه اشکهای جاری خود را هدیه کن و ارزانی بدار. در این هنگام فریاد گریۀ‌ام فروه بلند شد و تمام بانوان به گریه فریاد کردند.در این حال امام صادق علیه‌السلام هشدار دادند: 👈🏼درب خانه درب خانه[مراقب درب خانه باشید]. در اثر این صداها، مردم مدینه بر در خانۀ حضرت اجتماع کرده بودند. راوی می‌گوید: امام صادق علیه‌السلام کسی را به نزد آنان فرستاد تا بگوید:کودکی از ما غش کرد و بانوان برای این امر فریاد بر آوردند👉🏼. 📚: الكافي- ج8  ص 216 👇نکات روایت شریف👇 1⃣ تقیه و تهدید؛ شرایط دشوار امام صادق (علیه‌السلام): در مدینه در دورانی که این روایت به وقوع پیوست، شرایط تقیه به حدی سخت و طاقت‌فرسا بود که امام جعفر صادق (علیه‌السلام) و خاندان مطهرشان، در شهر مدینه، به طور مداوم از سوی همسایگان، رهگذران کوچه و خیابان، و حتی بسیاری از مردم شهر، در معرض تهدید و خطر قرار داشتند. این فشارها و محدودیت‌ها، ناشی از جوّ ناامن و پرتنشی بود که در آن زمان بر جامعه حاکم بود. 2⃣ اوج مصیبت و بی‌قراری اهل بیت (علیه‌السلام) در عزای کربلا: اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم‌السلام)، در هنگام یادآوری و ذکر مصائب جانسوز کربلا، چنان در دریای غم و اندوه فرو می‌رفتند که دیگر تاب و قراری برایشان باقی نمی‌ماند. این بزرگواران، با شنیدن روضه‌های عاشورا، آنچنان از خود بی‌خود می‌شدند و با سوز و گداز به گریه و عزاداری می‌پرداختند که صدای ضجه‌ها و ناله‌های جانکاهشان، حتی از پس پرده‌ها و دیوارهای خانه‌ها نیز به گوش همسایگان و عابرین کوچه می‌رسید و قلب‌ها را به لرزه درمی‌آورد. این شدت از حزن و بی‌تابی، نشان‌دهنده‌ی عمق فاجعه‌ای است که بر سیدالشهدا (علیه‌السلام) و یارانشان گذشت، و نیز گواهی است بر پیوند ناگسستنی اهل بیت (علیه‌السلام) با مصائب عاشورا. 3⃣چرا امام صادق (علیه‌السلام) آشکارا عزاداری نکردند؟ تبیین حکمت تقیه در دوران اختناق گاهی با این پرسش مواجه می‌شویم که چرا امام صادق (علیه‌السلام) در ایام محرم، صفر و دهه فاطمیه، مجالس علنی عزاداری برپا نکرده و به سینه‌زنی نپرداختند. این پرسش، غافل از شرایط فوق‌العاده دشوار و پر از تقیه‌ای است که شیعیان و ائمه (علیه‌السلام) در آن دوران با آن دست و پنجه نرم می‌کردند. با نگاهی به روایات و تاریخ، به وضوح درمی‌یابیم که اوضاع برای شیعیان تا حدی سخت و ناامن بود که حتی برای گریه بر مظلومیت اهل بیت (علیه‌السلام) نیز چاره‌ای جز تقیه نبود. در چنین فضایی که پیروان متکبر خلفای عباسی و اموی آشکارا سنگ یزید، معاویه، ابوبکر و عمر را به سینه می‌زدند، آیا امکان داشت امام (علیه‌السلام) در کوچه‌های مدینه دسته‌های عزاداری برپا کند؟ نه تنها این امر محال بود، بلکه حتی خانه امام نیز به شدت تحت نظر دستگاه حاکم قرار داشت. چگونه می‌توانستند شیعیان را برای مجالس عمومی عزاداری گرد هم آورند، در حالی که امام حتی در خلوت خانه خویش نیز ناگزیر بودند با تقیه، روضه برگزار کنند؟ بنابراین، عدم برپایی هیئت و دسته‌های عزاداری آشکار توسط امام صادق (علیه‌السلام)، نه به معنای کم‌توجهی به عزای سیدالشهدا (علیه‌السلام) بود، بلکه نشان‌دهنده عمق خفقان و فشار حکومتی آن زمان است. درک این حقیقت تاریخی، ما را به حکمت تقیه و تدابیر بی‌بدیل ائمه (علیه‌السلام) برای حفظ مکتب تشیع و رساندن پیام عاشورا به نسل‌های آینده، رهنمون می‌شود. #کانال‌اطلاع‌رسانی‌ستادنمازجمعه‌شهرستان‌رامسر ➣ @snjramsar