بسم الله الرحمن الرحیم سلام نماز امروز فراموش نشود نماز روز یکشنبه ماه ذی القعده بسیار سفارش شده در تصویر توضیحات کامل ذکر شده است. ان شاالله اگر توفیق داشتید ما را هم از دعای خیر خود بهرمند فرمایید. یاحق

با دیدن این تصاویر فقط بیاد جمال الهی افتادم بقول شهید چمران ما بیشتر متوجه جلال الهی هستیم گاهی هم به جمالش دقت کنیم و از شناخت جمال خلقتش به جمال و جلال و جبروتش برسیم کانال 👇 ⌛️ساعت صفر| 🗒دست‌نوشته های آقای راوی⌛️ 👆را به دوستان خود معرفی کنید @softzero

۲۸ اردیبهشت سالگرد ترور ناجوان مردانه سید مجتبی هاشمی فرمانده نیروهای داوطلب فداییان اسلام در خوزستان که سال ۱۳۶۴در مقابل مغازه اش توسط منافقین ترور شدند. هنوز هم عده ای مایل نیستند نام این شهید عزیز و همرزم شهید چمران زیاد شنیده شود. اگر فرصتی شود حتما از ویژگیهای این عزیز و بخصوص وصیتنامه عجیبش مینویسم @softzero

کسی نفر اول سمت راست را میشناسد؟ جایزه نداره ولی میگم بگردید بشناسیدش کانال 👇 ⌛️ساعت صفر| 🗒دست‌نوشته های آقای راوی⌛️ 👆را به دوستان خود معرفی کنید @softzero

در بین عزیزان کسی هست که آشنا به آیین نگارش باشد و علاقمند به ثبت و ویرایش خاطرات رزمندگان دفاع مقدس... فقط یه نکته فعلا کار صلواتی بعد ان شاالله صلواتی و ریالی☺️ اگر بین مخاطبان بودند بزگپارانی که تمایل به همکاری داشتند پیام خصوصی بفرستند تا در مورد جزئیات صحبت کنیم👇 @saeed313safa یاحق

#صعود_از_قله #فصل۶ #بخش۶ #شیرینی_خورون

#صعود_از_قله #فصل۶ #بخش۶ #شیرینی_خورون شهردار آن روز بساط سفره ناهار را پهن کرد و بشقاب‌ها را پر می‌کرد و می‌فرستاد برای دیگران. قبل از شروع، دعای سفره خوانده شد: اللّهُمَّ ارْزُقْنِي رِزْقًا حَلالًا طَيِّبًا وَاسِعًا، بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ. آمین یا رب العالمین. چلوکباب بدون عملیات خوردن داشت! می‌خوردیم و به روح باعث و بانیش صلوات حواله می‌کردیم. بعد فهمیدیم مناسبتش حضور تعدادی از خانواده های شهدا برای سرکشی و بازدید رزمندها بود. (اما چه چلوکبابی شد! بعدش حسابی نقره‌ داغ‌ شدیم! خاصیت دنیا همینه،خوشی و ناخوشی با هم میاد! باید یاد میگرفتیم خوشی دنیا پایدار نیست و ناخوشی هم ماندنی نیست!) بعد از غذا یکی گفت: «سلامتی برادر فلانی که تازه داماد هستند و هفته پیش مراسم عقدکنانش بوده!صلوات» همه صلوات فرستادن اما... اینطور خبرا سوژه خوبی بود، همه هم پایه بودند. یکی گفت:خوب به سلامتی برادر ...هم رفتنی شد(منظور شهادت بود) یکی گفت:میگفتی میومدیم با آبکش برای مراسم آب میوردیم. یکی گفت:دیگه تمام شد!خداحافظ جبهه!این داداشمون دیگ موندنی نیست! از همه پایه تر عباس بشر بود که گفت: «یعنی تو داماد شدی و دست خالی اومدی؟ بلند شو بدو بیینم!» و خطاب به پکوک ادامه داد: «یک برگ مرخصی شهری بده این آقا داماد بره دو کیلو شیرینی مشتی بگیره برا امشب، جشن دامادی داریم.» تفلک سرش پایین بود. با شرم و حیا گفت: «بروی چشم، قابل نداره. چشم می‌رم می‌گیرم، ولی باشه برای فردا که رفتم نماز جمعه، می‌گیرم می‌آرم.» اما عباس بشر کوتاه نیومد گفت:ببین عزیزم یا میری الان شیرینی میگیری یا طبق رسم دوماد کوشون امشب جشن پتو برات میگیریم! یکی دو نفر دیگه هم دنبالشو گرفتند: «این چه حرفیه؟ امر خیر رو به تأخیر ننداز اخوی، نذار خونت بیفته گردن ما!» تفلک توی ظل گرما بلند شد بره شهر. پکوک خواست مانع بشه، اما همه غرغر کردند و گفتند: «آقا بذار بچه به وظیفش عمل کنه...» پکوک گفت:گناه داره باشه حالا عجله که نداریم دیرم نمیشه فردا میگیرع دیگه! سرتونو درد نیارم؛ وساطت پکوک هم کارساز نشد ساعت دو بعد از ظهر مرداد ماه، تو اوج گرما، تفلک آقا داماد راهی شهر شد... ما هم تا غروب مشغول سر و سامان دادن به قبضه‌ها شدیم. هر سه قبضه موجود را باز کردیم و مشغول تنظیف و بازرسی قسمت‌های برقی و مکانیکی اونا شدیم. این کار تا دم دمای غروب طول کشید. پخش صوت قرآن از بلندگوی حسینیه تیپ، اعلام نزدیکی وقت نکاز بود همه رفتیم برای وضو و نماز جماعت. بعد از نماز هم با صدای: «یا شاسین آذربایجان! یا شاسین تدارکات! حاجی...» متوجه رسیدن شام شدیم. البته همیشه اینطور نبود که شام جدا بیارند. معمولاً ناهار و شام و صبحونه را یکجا ظهر می‌آوردند، فقط بعضی روزهای خاص اینطوری بود که ناهار جدا می‌آوردند و شام و صبحونه با هم. اون پنج‌شنبه ۲۰ مرداد هم روز خاصی بود که ما نمی‌دانستیم چرا؟(حضور خانواده شهدا) مثل الان موبایل و تقویم آنلاین هم نبود که نگاه کنیم ببینیم چه مناسبتی داره. که اگر هم داشتیم، چیزی پیدا نمی‌کردیم! فقط از هم می‌پرسیدیم: «چه خبر شده؟ چرا این‌قدر تحویل بازار شده؟» قبل از سفره شام، شادوماد خسته، ولی با دست پر برگشت! ماشاءالله، دو تا جعبه شیرینی مشتی هم گرفته بود. عکس شیرینی خورون را علی ابراهیمی گرفت و عجب عکس ماندگاری شد! داماد وسط محفل و بقیه، حلقه دور داماد که نه، دوره جعبه شیرین زدن! یادمه اون شب دو تا عکس از شیرینی‌خورون گرفتند؛ یکی علی ابراهیمی گرفت، یکی هم فکر کنم عباس بشر، یکیشو من دارم! پکوک که خیلی دیرش شده بود، شام نخورده خداحافظی کرد و رفت. اتفاقاً از شام اون شب هم یه عکس دارم. نمی‌دونم چرا تو اون تاریکی، علی ابراهیمی عکس گرفت؟ شاید می‌دونست اتفاقی قرار بیفته. اما همیشه برام سؤال بود که تو اون عکس‌ها #محمدهادی_کرمیان چرا نیست؟ هر چی هم فکر کردم، یادم نیومد اون شب اصلاً بود یا رفته بود جای دیگه؟ همسر پکوک چند وقتی بود که به همراه تعداد دیگه از خونواده‌ها اومده بودن کرمانشاه تا مثلا بیشتر، کنار شوهرشون باشند! خداوکیلی، الان که متأهل شدم و بیش از ۳۰ سال هم از زندگی مشترکم می‌گذره، می‌فهمم اون متأهل‌ها چه مردای بزرگی بودن. و از اون‌ها بزرگ‌تر و استوارتر، همسراشون که دور از خانواده و در شهر غریب،سختی‌ها را تحمل می‌کردند. تصور کنید کیلومترها دور از فک و فامیل، تو یه شهر غریب، در شرایط سخت. که حتماً کتاب‌ها باید فقط در مورد اون‌ها نوشت... چه صبری داشتند. بالاخره پکوک با یه تکون دست(بای بای) و خداحافظی سرعتی، پوتیناش رو پا کرد و بدون خوردن شام رفت سمت شهر...