مسئله دیگر،دسته بندی های سیاسی، مبارزات و پنجه افکنی های جناحی و خطی است. این مسئله بسیار مضر است و دشمن آن را تقویت میکند. اختلاف سلیقه در کشور وجود دارد؛اما تبدیل آن به تضاد بنیانی، از کارهایی است که دشمن به آن میپردازد و در شکل دهی آن موثر است.باید مواظب باشیم. مسئولین و جناحهای سیاسی باید مواظب باشند اختلاف سلیقه را به تضاد های بنیانی تبدیل نکنند. چرا شعار های دشمن را تکرار می کنید؟! دشمن با هر دو جناح عداوت دارد.خیال نکنید یک جناح را دوست دارد و از جناح دیگر بدش می آید؛ با هر دو جناح دشمن است. گاهی از جناحی حمایت میکند تا دیگری را ضعیف نماید؛ بعد که جناح ضعیف و یا از صحنه خارج و زایل شد، به تضعیف دیگری میپردازد. _شهید سیدعلی خامنه ای

از خیابون‌های بارونیِ امشب.

همیشه وقتی فکر می‌کنم دیگه نمی‌خوام زندگی کنم، همون موقع یه دور دیگه زندگیم رو با خودم مرور می‌کنم تا یادم بیاد من واقعاً نمی‌خوام بمیرم، حداقل الآن نه. اما گاهی اوقات هرچقدر می‌شینم و به خودم یادآوری می‌کنم که زندگیم چجوری بوده، می‌بینم انگار واقعاً زنده بودنم نه فایده‌ای داشته و نه قراره فایده‌ای داشته باشه و در کل هیچی هیچ فایده‌ای نداره. خیلی عجیبه که یه زمان‌هایی یه امیدی هست که نشون می‌ده این زندگی ارزشش رو داشته و یه زمان‌هایی هم انگار اصلاً فراموش می‌کنم که شاید یه دستاوردهایی توی زندگیم داشتم. مگه ما آدم‌ها چقدر چیز از زندگی می‌خوایم؟ چه چیزهای بزرگی می‌‌خوایم که هنوز بهشون نرسیدیم یا از رسیدن بهشون دست می‌کشیم؟

اونکه فقط ی فیلمه چرا گریه میکنی؟:) اون فیلم:

بالاخره یکی این حرفو زد یجوری میگن "خدا کنه فقط مسکونی نزده باشه" که انگار اون افراد طفلی مخصوصا سربازها تو ایست بازررسی ها و پادگان ها و کلانتری ها آدم نیستن! مثلا برفرض فلانجایی که زدن مدرسه بچه های نیروی دریایی باشه، این از جنایت ماجرا کم میکنه اسکل؟! حیف این بدبختا که خودشون و خانوادشون فدای آدمای قدرنشناس و نفهمی مثل ما بشه.

اگر به جبران کردن بنده در ترم‌بعدی بود که الان باید ترم جبرانیم با موج حملات ایران علیه اسرائیل صعود و برابری می‌کرد

یه بار دیگه، اینا هیچ ربطی به شاکی نبودن من یا هرکس دیگه‌ای توی این جمعیت از وضعیت کشور نداره؛ مشکلات اقتصادی، اینترنت، آموزش و مشکلات دیگه، مشکلاتی هستن که ما همه‌مون باهاشون دست و پنجه نرم می‌کنیم. ولی در حقیقت ما اینجاییم چون برای حل شدنشون نه دست به دامن اون آدمای توی جزیره می‌شیم، نه خودتحقیریم و اسرائیل و آمریکا رو ابرقدرت می‌دونیم، اون مردی که باید ده بار فراخوان بده تا طرفدارهاش جمع بشن رو نه تنها مرد بلکه آدم هم حساب نمی‌کنیم و در نهایت پشت سپاه و ارتش و فرمانده‌هایی هستیم که واقعاً از همه‌چیزشون می‌گذرن تا از ما محافظت کنن. همون‌هایی که چندین روزه نه خانواده‌هاشون رو دیدن و نه استراحتی کردن. این دلیلیه که ما توی خیابون‌ها می‌ریم، چون مثل خیلی از افراد دیگه خودباخته و خودتحقیر نیستیم.

یه روز همکلاسیام توی گروهمون نوشته بودن خب مگه اینا شعار بدن چه فایده‌ای داره؟ راستش منم فکر می‌کردم این‌ تجمع و شعار دادن ممکنه بیشتر باعث در خطر بودن جون مردم و بچه‌ها باشه، ولی به نظرم همین مردمی که میان بیرون قهرمان‌های کشور ما هستن. خانم‌هایی که بادکنک‌های سبز و سفید و قرمز دست بچه‌هاشون می‌دن و حتی اگر به آخر تجمع هم برسن باز میان بیرون، خانم‌ها و آقایون مسنی که تا جایی که می‌تونن با جمعیت همراهی می‌کنن و در نهایت می‌شینن پیش یه مغازه یا روی یه سکو و از من و دوستم هم بلندتر شعار می‌دن. این مردم هم به نوع خودشون قهرمان‌ هستن و من خیلی افتخار می‌کنم که هم‌وطنشون هستم. چون همین مردمن که دشمن ازشون می‌ترسه. همین مردم و همین اتحاد بینشون با وجود عقاید مختلف.