اونکه فقط ی فیلمه چرا گریه میکنی؟:) اون فیلم:

بالاخره یکی این حرفو زد یجوری میگن "خدا کنه فقط مسکونی نزده باشه" که انگار اون افراد طفلی مخصوصا سربازها تو ایست بازررسی ها و پادگان ها و کلانتری ها آدم نیستن! مثلا برفرض فلانجایی که زدن مدرسه بچه های نیروی دریایی باشه، این از جنایت ماجرا کم میکنه اسکل؟! حیف این بدبختا که خودشون و خانوادشون فدای آدمای قدرنشناس و نفهمی مثل ما بشه.

اگر به جبران کردن بنده در ترم‌بعدی بود که الان باید ترم جبرانیم با موج حملات ایران علیه اسرائیل صعود و برابری می‌کرد

یه بار دیگه، اینا هیچ ربطی به شاکی نبودن من یا هرکس دیگه‌ای توی این جمعیت از وضعیت کشور نداره؛ مشکلات اقتصادی، اینترنت، آموزش و مشکلات دیگه، مشکلاتی هستن که ما همه‌مون باهاشون دست و پنجه نرم می‌کنیم. ولی در حقیقت ما اینجاییم چون برای حل شدنشون نه دست به دامن اون آدمای توی جزیره می‌شیم، نه خودتحقیریم و اسرائیل و آمریکا رو ابرقدرت می‌دونیم، اون مردی که باید ده بار فراخوان بده تا طرفدارهاش جمع بشن رو نه تنها مرد بلکه آدم هم حساب نمی‌کنیم و در نهایت پشت سپاه و ارتش و فرمانده‌هایی هستیم که واقعاً از همه‌چیزشون می‌گذرن تا از ما محافظت کنن. همون‌هایی که چندین روزه نه خانواده‌هاشون رو دیدن و نه استراحتی کردن. این دلیلیه که ما توی خیابون‌ها می‌ریم، چون مثل خیلی از افراد دیگه خودباخته و خودتحقیر نیستیم.

یه روز همکلاسیام توی گروهمون نوشته بودن خب مگه اینا شعار بدن چه فایده‌ای داره؟ راستش منم فکر می‌کردم این‌ تجمع و شعار دادن ممکنه بیشتر باعث در خطر بودن جون مردم و بچه‌ها باشه، ولی به نظرم همین مردمی که میان بیرون قهرمان‌های کشور ما هستن. خانم‌هایی که بادکنک‌های سبز و سفید و قرمز دست بچه‌هاشون می‌دن و حتی اگر به آخر تجمع هم برسن باز میان بیرون، خانم‌ها و آقایون مسنی که تا جایی که می‌تونن با جمعیت همراهی می‌کنن و در نهایت می‌شینن پیش یه مغازه یا روی یه سکو و از من و دوستم هم بلندتر شعار می‌دن. این مردم هم به نوع خودشون قهرمان‌ هستن و من خیلی افتخار می‌کنم که هم‌وطنشون هستم. چون همین مردمن که دشمن ازشون می‌ترسه. همین مردم و همین اتحاد بینشون با وجود عقاید مختلف.

ما درباره‌ش گریه نمی‌کنیم، ما کانن گری پلی می‌کنیم.

بچه ها خیلی داره خوش می‌گذره نمی‌شه هر شب چهارشنبه سوری تجمعی داشته باشیم؟!