کم کم یاد میگیری واسه هیچی اصرار نکنی، شدنی میشه، موندنی میمونه، اومدنی میاد، رفتنی هم میره.

و اگر اندوهت آن‌قدر زیاد شد که حرف زدن برایت دشوار بود، به سمت من بیا تا کنار هم سکوت کنیم.

‏از کسایی که در جوابِ “چه‌خبر؟” سریعا ویس، ویدیو مسیج یا عکس از روزمره‌شون میفرستن، خیلی خوشم میاد.

باز خداروشکر که "عه" خلق شده وگرنه هیچوقت نمیتونستم انقدر کوتاه و مفید ری اکشن نشون بدم.

ـــــــــ

کاش بعضی از آدما مثِ مهران مدیری ازت میپرسیدن: چیزی هست بخوای بگی و من نپرسیده باشم؟! اونوقت مینشسم تاخودِصب باهاشون حرف میزدم..

ولی تو الان مال من نیستی

غیبت‌کردن با بچه‌ها واقعاً بامزه‌ست؛ گرفتن اطلاعات پراکنده و ناهماهنگ اما جالب.

همینجور که دستام توی جیب هودیم بود بهت نگاه می‌کردم، سرما رو حس نمی‌کردم تو واقعا یه اثر هنری بودی! دقیقا مثل تابلوی های خاص نقاشی توی نمایشگاه ون‌گوگ؛ و من یادمه تو پیانو رو با چشمای بسته می‌زدی و از رویا فراتر می‌رفتی.! یه چیزی شبیه یه تیکه ماه بودی یا یه تیکه چمن شایدم یه تیکه بستنی :) .

حس می‌کنم اون قسمت از مغزم که می‌تونستم باهاش آدما رو تحمل کنم، از دست دادم..!

+++😂