-افتخار میدید؟ https://eitaa.com/joinchat/642582075C1778b905b4 _باعث افتخاره! مچکرم.

-زننننننندددددداااااااننننننببببببااااااننننن نجاتم بده از دست خودم _از دست خودت؟؟؟؟ خودت با خودت چه می‌کند؟

-https://eitaa.com/Alcatraz450/6706 خودم، خودم را آزار میدهد _به چه علت و چگونه؟

-https://eitaa.com/Alcatraz450/6711 بهتر است ندانی _چرا؟ بگو خودت را تخلیه کن.

-https://eitaa.com/Alcatraz450/6713 تخلیه شده ام.خالی هستم.بیشتر از هر موقعی پوچ هستم.به پوچی رسیدم،این من رو ازار میده.این تهی بودن و پوچی مطلق و مفهومش.همین پوچی که حاصل همزیستی انسان با زندگیه. بیشتر از این نمی‌دونم چجور توضیح بدم امیددارم منظورم رو گرفته باشی _وقتی به پوچی می‌رسی شروعِ یافتن معنای حقیقی زندگیه پس از پوچی معنای واقعی رو پیدا می‌کنی سعی کن از این پوچی زنده بیرون بیای الان فقط اینه که مهمه!

-سیگار میکشی؟؟؟ _نه بابا من غلط بکنم، پیدا کردم تو خونمون بعد با موقعیتی که بودم جور دراومد

-چییییییییییییییی تو سیگار میکشییییییییییییییییی یاعلی چه خبره یه نخ هم به من بده _به من میاد سیگار بکشم آخه؟

-your favourite song? _Nothing breaks like a heart

-https://eitaa.com/Alcatraz450/7064 شاید آخرین باری که توی ناشناس زندان بان پیام داده باشم یکی دوسال پیش بوده باشه ، اگه داده باشم درواقع‌. ولی چیزی که برام عجیبه اینه که nothing breaks like a heart به شدت من رو می ترسونه و تا وجودم رخنه می کنه. شاید چون یه بار دوازده سالم که بود و آهنگ ها بی دلیل خیلی بلند توی سرم پخش می شدن این یکی نذاشته بود بخوابم، و من بی دلیل داشتم نابود می شدم از ترس.(هشتگ ناهمنام با خودم می‌ذارم ببخشید.) #آدهارا _اوه! چه افتخار بزرگی که پیام دادید داخل ناشناسم.. میدونی حقیقتا من هم خاطرات جالبی با این آهنگ ندارم؛ اما هر وقت بهش گوش میدم خودِ واقعیم رو پیدا می‌کنم همون زندانبانِ ترسیده و گم شده رو پیدا می‌کنم، با اینکه برام زجرآوره اما همیشه دوسش داشتم.. ترس‌هات رو دوست داشته باش

-You can try listening to some Billie Eilish if you want to relax! Her music is such a mood _Thank you for your suggestion. I will definitely try it..

-https://eitaa.com/Alcatraz450/7067 ترس ها بخش مبهمی از شخصیتم هستن، جزو همون بخش های مبهمی که دنبال شناختنشون هستم، منتها اینقدر برای شناختشون وقت صرف کردم که یادم از بخش های اساسی و ساده ای که از ابتدا می دونستم کاملا رفت و بعد زمانم صرف بازیابی قوانین زندگی‌م شد که از اول داشتم...بعد دوباره اونا رو بازیابی کردم رفتم دنبال یه بخش مبهم دیگه، دوباره این چرخه تکرار شد، شاید هم حرفهام عجیبن. اما شخصیت شناسی و شخصیت سازی هم وحشتناک عجیبه و گم می شی و هم معماری فوق العاده ایه. #آدهارا _چه اقدام‌های جالبی! اگر بتونی اونجوری که باید بسازیشون و درونشون زندگی کنی از خیلی از انسان‌های دیگه جلوتری، چون انسان‌های در راه‌های پر پیچ ‌و خمِ خودشون گم میشن؛ اما تو خودت می‌سازیشون!

-می دونی، مثل چیدن کمده . چیدن شخصیت رو می گم، تو با نحوه ایستادن و نحوه لباس پوشیدنت داری یه شناخت اولیه ارائه می دی. داری قبول می کنی (به قول انگلیسی زباتها، and/or) انتخاب می کنی چه بخشی از شخصیت ساخته یا ناساخته رو روی سِن ببری و باهاش کارت شافل بزنی، و بازی هر روزِ زنده موندن رو انجام بدی. نظر سیاسی بدی و برخورد با جامعه انجام بدی. #آدهارا _درسته، اینجوری میتونی شرایطِ بیرونی و کنترل کنی و همه چیز رو درست همونطور که نیازه پیش ببری. شخصیت‌ها جوری ساخته میشن که باید بشن و از مشکلاتی که ممکنه هر شخصیت رخ بده شخصیت دیگری قابلیت جلوگیری داره و کنترلِ زمان و زندگی بهتر میشه!