خدایا از یکی دوزدیدم

ৣꦸ 𝐆𝐨𝐨𝐝 𝐌𝐨𝐫𝐧𝐢𝐧𝐠... صبح‌تون آروم، روزتون روشن؛ فقط امیدوارم وقتی چشماتون رو باز کردید، چیزی از گوشه‌ی تاریک اتاق هنوز نگاهتون نکنه... 👁️‍🗨️🕯️ 𖤐 𝐇𝐚𝐯𝐞 𝐚 𝐠𝐨𝐨𝐝 𝐝𝐚𝐲... 𝐢𝐟 𝐲𝐨𝐮 𝐜𝐚𝐧. 𖤐

📁 پرونده شماره ۷۲۱ | بخش دوم تصویر دوربین برای بررسی به آزمایشگاه منتقل شد. زمان ضبط: ۲:۱۳:۰۷ مرد دقیقاً روبه‌روی دوربین ایستاده بود. چهره‌اش متعلق به آرمان راد بود؛ صاحب خانه‌ای که ده سال پیش ناپدید شده بود. اما یک چیز با گزارش‌های قدیمی مطابقت نداشت... در پرونده نوشته شده بود آرمان هنگام ناپدیدشدن ۳۴ ساله بوده. مرد داخل فیلم، همان چهره را داشت. ۳۴ ساله. انگار ده سال اصلاً نگذشته بود. کارشناس تصویر، فیلم را چند بار عقب و جلو کرد تا اینکه متوجه چیزی شد. در ثانیه‌ی ۱۷، آرمان سرش را کمی به سمت راست چرخاند و لب‌هایش تکان خورد. صدا تقریباً غیرقابل تشخیص بود. پس از تقویت صدا، فقط یک جمله شنیده شد: «اگه صدای منو می‌شنوید... وارد زیرزمین نشید.» چند ثانیه بعد، تصویر قطع شد. اما دوربین خاموش نشده بود. وقتی تصویر دوباره برگشت، آرمان دیگر جلوی دوربین نبود. در عوض، درِ زیرزمین خانه باز شده بود. و روی پله‌ی اول، چیزی دیده می‌شد: یک عکس قدیمی از همان خانه. پشت عکس نوشته شده بود: «عکس مربوط به سال ۲۰۱۶ نیست.» کارآگاه پرونده عکس را برگرداند. پشت آن، تاریخ دیگری نوشته شده بود: ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۶ ده سال قبل از ناپدیدشدن آرمان. اما عجیب‌ترین قسمت ماجرا این بود که در عکس، آرمان تنها نبود... کنارش سه نفر دیگر ایستاده بودند. یکی از آن سه نفر، همان کارآگاهی بود که حالا پرونده‌ی ۷۲۱ را بررسی می‌کرد. و پایین عکس، با دست‌خطی شبیه دست‌خط آرمان نوشته شده بود: «ما چهار نفر وارد شدیم... فقط یکی از ما بیرون آمد.»

ایوای

یا ابلفضل

نخوندمش من