اگر enfp بتونه با حرفاش یکیو آروم کنه، روزش ساخته میشه‌.

بعضی وقت‌ها زندگی شبیه مکثی طولانی میان دو نفس می‌شود، جایی که نه می‌توانی جلو بروی و نه برگردی، فقط ایستاده‌ای و با فکرهایی که آرام‌آرام ته دلت رسوب کرده‌اند، سر می‌کنی. ما به بودن عادت می‌کنیم، به تحمل کردنِ روزهایی که بی‌دلیل سنگین‌اند، به لبخندهایی که از سر عادت زده می‌شوند، و به دل‌هایی که یاد گرفته‌اند درد را بی‌سروصدا نگه دارند. با این همه، هنوز چیزی در ما هست که تسلیم نمی‌شود؛ چیزی شبیه نوری کم‌جان اما مداوم که حتی در تاریک‌ترین لحظه‌ها، آرام یادمان می‌اندازد که زندگی با تمام ابهامش، هنوز ادامه دارد.

اره برین

همینطوری بزارین برین

ول کنین برین

مرسی

چیشده؟)

هیچی نشده.