هروقت که میام به طبیعت، با خودم میگم من به اینجا تعلق دارم. من خودم رو توی ریشه های بر هم تنیده ی درخت ها، هاله ی ابرک های آسمون، جریان آب، انعکاس نور خورشید روی آب رودخانه، خاک رنجیده و سرد، تنه ی پر نقش درخت ها، بافت پیچیده ی سبزه ها، گل های ریزی که شاید به چشم نیان اما زیبان، شاپرک های سپید درحال پرواز، دشت های سرسبز، کوه بلند، باتلاق خفته و جلبک های روش، سرخی لاله نحیف و.. پیدا میکنم.

تا ابد شیفته ی جزئیات طبیعت ام

به این باور دارم که همگی ما در نهایت به طبیعت برمیگردیم

شاید روح غمگین و تاریکم توی طبیعت رام بشه

کاش به مدت یک هفته یا بیشتر، کل 184 نفرمون میرفتیم تو یه اردوگاه جنگلی، دور از همه ی آشوب های دنیا. کنارهم، دور آتیش آواز میخوندیم و مارشملو کباب میکردیم. کلی بازی های بامزه انجام میدادیم. میون درختا میدویدیم و صدامون توی آسمون طنین مینداخت..