بی‌صدا میاد ، نه داد می‌زنه ، نه می‌پرسه. فقط آروم میمونه توی نفس‌هات. توی نگاهت. توی آدمی که توی آینه می‌بینی و گاهی حتی اسمش هم یادش نمی‌مونه. صبح که میشه همه‌چیز ظاهرا همونه. نور هست ، صدا هست ، حرکت هست. ولی یه چیزی انگار جا می‌مونه. یه‌جای خالی که با هیچ توضیحی پر نمی‌شه ، با هیچ حرفی قانع نمی‌شه. فقط می‌شینه اونقدر نزدیک که حسش کنی.

چشم می‌دوزم به دوردست ، جایی که حرف‌ها تهش پیدا میشن

غم‌ها رو به کدوم نقطه‌ی روشن بگم ؟

کم میارم.

من فقط نگاه میکنم به این قطره‌هایی که بی‌صدا روی صورتم می‌لغزن و هیچوقت کامل نمی‌شن.