اسفند همیشه پر از عجله‌ست.

'" ببخشید که بابات شدم، سهیل " - حوض نقاشی، ۱۳۹۱.

" اون نمی‌فهمه تو پسرشی " " من که میفهمم اون پدرمه " - جدایی نادر از سیمین، ۱۳۸۹.

خیلی طول نکشید که بفهمیم خرج درمان سرطان مادرم با حقوق کارمندی بابام در نمیاد. ناچار بابام افتاد توی مسافرکشی. بابام کسی بود برای خودش، برو و بیایی داشت، سنگین بود براش بعد یه عمر صدر مجلس بودن و بزرگ بودن حالا بخواد جلوی پای مسافر ترمز بزنه و سر پول خورد بحث کنه. نذاشته بود ما بفهمیم، گفته بود عصرها تا آخر شبها ماموریت می‌ره. میفتاد توی خیابون ها و بی هدف هر جا که میشد مسافر میزد، این بین هم یکی از زیردستهای سابقش مسافرش شد، نه گذاشت و نه برداشت به کنایه به بابام گفت: میبینم از اسب افتادی و از عرش به فرش رسیدی، نرسه روزی که از اصل بیفتی، زخم زبون درد داره، از آشنا خوردن دوبار درد داره. بعدها برامون تعریف کرد مسافرها رو که پیاده کرد زد بغل و ماشین رو قفل کرد و پیاده و بی هدف تا صبح زد به خیابون. میخواست درد زخم زبون رو فراموش کنه میخواست درد مریض داری رو فراموش کنه اصلا میخواست وجود خودش و زخمهاش رو فراموش کنه. بابام سر خاک مادرم گریه نکرد، مبهوت فقط نگاه میکرد، شب نشده بود نصف شقیقه هاش سفید شده بود، می‌شست بالای خونه مات و مبهوت زل میزد به هر چیزی که اثری از مادرم داره، انگار که باورش نمیشد اون همه زخم خوردن،اون همه تحقیر شدن اون همه درد بی نتیجه بوده. مگه نباید بعد سختی آسونی بیاد؟ 》کاتسوموتو《 @farsitweets

واقعا گریه کردم.

نیمه‌ای از من رو آلارم کشت.

۱۴۰۴ بد باشه دیگه ۱۴۰۵ ای در کار نیست.

ایشاله آخرین عید این ۴۶ سال😜