خیلی به این موضوع فکر کردم، اوایل خونه و به عنوان یه مکان میدیدم، معمولا جایی که خانواده هست، خونهی هر فرده، اما برای من اینطور نبود. بعد دنبال مکان های دیگه ای گشتم، جایی که دوستام هستن، کتابخونه، یه گل فروشی کوچیک، کتاب فروشی ای که کتابای دست دوم میفروشه. اما هیچکدوم از اون مکان ها حس خونه بودن نمیدادن. بعد به این فکر افتادم که خب شاید خونه نباید فقط یه مکان باشه، خونه میتونه یه فرد باشه که کنارش حس امنیت داشته باشی، خونه میتونه یه حس باشه، یا یه لحظهی آشنا، خونه برای هر فرد متفاوته و میتونه هر چیزی باشه و هر فرد خونهی خودش و پیدا میکنه، اما بعضی افراد خونههاشون متعلق به خودشون نیستن. مثل من، تو خونهی منی اما خونهی تو من نیستم، هیچوقت نبودم و این غم انگیزه که هیچوقت هم نمیتونم باشم.
