میدونی چقد سخته غذای مورد علاقتو بخوری و دیگه خوشحال نشی؟
میدونی چقد سخته خوراکی مورد علاقتو بخرن و هیچ واکنشی نشون ندی؟
میدونی چقد سخته علاقه ای به حرف زدن با بقیه نداشته باشی؟
میدونی چقد سخته همه چیو بریزی تو خودت و هیچی نگی؟
بابتش دیگه اونقدر ناراحت نیستم، میدونم اتفاقی بود که باید میافتاد. میدونم اون غمه برام لازم بود. میدونم باید بزرگ میشدم، همین