هدایت شده از بدرود My library 📚 | 🌕 کافه کتاب
یه جایی خوندم نگاه کردن به آسمون و ستاره ها باعث میشه به معرفت برسی و بدونی هیچ چیزی واقعا ارزشی نداره. به ابدیت و بی پایانی آسمون نگاه کنی و از همه ی قید و بند ها رها بشی(خیلی ترسناکه ها، بی پایانه. و بی نهایت اصلا تو تصور ما نمیگنجه، چون ما همیشه برای هر چیزی محدوده در نظر میگیریم، حتی خیالاتمونم یه جاهایی محدودن و نمی تونیم به بی نهایت فکر کنیم. به خاطر همین خیلیا فوبیای فضا و اقیانوس و جاودانگی دارن. فکر کن، ابدیت بی پایان، فضایی که وجود نداره، نمیتونی فضا رو حس کنی چون هیچ محفظه ای نیست و تاااا آخر توش فرو میری_اقیانوس و فضا رو میگم_)
اصلا بی نهایت چیه؟