پیامای قدیمی ایستگاهو میخوندم
منظورم سال قبله
انقدر امسال دارم دچار حس غریب دلتنگی و عشق به شما ها میشم که نگرانم قراره عید رو چجوری تحمل کنم با یادآوری تک تک لحظاتی که کنار هم بودیم، از راه دور.
تو کتاب رقبای الهی یه جمله بود: با ایتکه حتی اسمتو نمیدونم، فکر کنم بین ما ارتباطی شکل گرفته که فاصله نمیتونه اونو از بین ببره. نامه نوشتن به تو و اون حس قدیمی، بهم آرامش میده.
و من اینجوری بودم:😭😭😭😭
پیامای قدیمی رو میخوندم و چند لحظه همه چیزو فراموش کردم. تا حدی که وقتی رفتم تو کانال های خبری یه لحظه تعجب کردم که دارن درباره ی جنگ میگن.
اما ما جنگ قبلی رو هم کنار هم بودیم، هر لحظه. حتی تو اون دوره هم خوش میگذروندیم چون همدیگه رو داشتیم. داستان مینوشتیم، تقدیمی میدادیم، روحیه میدادیم، درباره ی کتاب ها و اپیک حرف می زدیم و وای😭(وای یعنی واقعا نمیتونم دیگه ادامه بدم به زدن مثال ها😭)
سعی میکنم یه لحظه ی بد و اتفاق بد بینمون رو به یاد بیارم که حداقل دلتنگیم کمتر بشه اما ما حتی لحظه ی بد هم نداشتیم!
تو حال و هوای اون دوره غرق شدم و حالم ترکیبی از خوب و بده. شب اولی که باهاتون حرف زدم رو محاله فراموش کنم، و تک تک روز ها و شب های بعدش و دنیای عجیبِ اون چند وقت، که الان داره تبدیل میشه به یه سال. یه سال که همدیگه رو میشناسیم و به زندگی هم رنگ و بوی دیگه ای بخشیدیم.
نمیدونم چرا دارم اینا رو مینویسم، دوست داشتم درباره ی حس و حالم حرف بزنم، بنویسم. اما بدونین دلم میخواد فقط یه بار ببینیمتون و بگم چقدر دوستون دارم و چقدر ازتون ممنونم. ممنونم، چون به من دوستای واقعی و دوست داشتنی، به معنای واقعی واقعی واقعی واقعی واقعی کلمه دوست داشتنی رو نشون دادین. دوستون دارم تا ابد.
کاش هم مدرسه ای بودیم، هم کلاسی بودیم، همشهری بودیم، کاش نزدیک بودیم.
اما "بین ما ارتباطی هست که با فاصله بهش خدشه ای وارد نمیشه"
چجوری قراره ماه رمضونا و عیدای دیگه رو دووم بیارم نمیدونم، با خاطرات قشنگ. اصلا حال و هوا، همه چی.
#کتابخون
به یاد اون روز ها افتادم و هر دفعه چهره ی خودمو تصور میکنم که چطور حتی یه لحظش لبخند از لبم پاک نمی شد، جدی میگما، قلبم به درد میاد.
خاطرات، تلخ یا شیرین، دردناکن. فکر میکنم شیرین ها دردناک تر.
