حدود هفت ماه از تولد چهارده سالگیم گذشته و من تازه الان کادویی که شب تولدم به محض ورود به خونه گذاشتمش کنار رو باز کردم و عمیقا به این فکر میکنم که.. درسته خیلی از تولدم بدم میاد و علاقه‌ای بهش ندارم، اما روز تولدم کنار آدمای مهم زندگیم بودم و میتونستم از بودن درکنارشون نهایت لذت و ببرم و تمام توجهم با اون‌ها باشه. اما تمام فکر و ذهنم پیش یک دوستی اشتباه و یک فرد اشتباه بود، آدم های همیشگی و مهم کنارم بودن و برام ارزش قائل بودن اما من منتظر بودم یک آدم دوروزه که ارزشی برام قائل نیست، بهم تبریک بگه تا بهم ثابت بشه به فکرمه. همیشه خیلی دیر متوجه میشم و گند می‌زنم و بازم هیچوقت قدر کسایی که دوستم دارن رو نمیدونم .. حس میکنم کلا لایق دوست داشته شدن نیستم، و برعکس اینکه همیشه میگم نمیدونم مشکل چیه، مشکل اصلی خودمم.

‌

برای من بی لیاقت وقت نزارین، و دوستم نداشته باشین. من لیاقت ندارم.

‌ که‌باورم‌نمیشه.!

1:27

همچون سیگار ‌ میان انگشتانت باقی مانده ام نه دودم میکنی و نه خاموش.. ‌آیا فراموش کرده‌ای که درحال سوختنم؟!

حوصلم سر رفته

یجوری چسبیدم به زمین که مارمولک نمیچسبه