استلا:

من امید را ریسه‌های درخشان و رنگارنگِ تنیده در هم می‌دانم. ریسه‌هایی که قلب، روح و جان مارا زنده و روشن نگه داشته اند. یک سر آنها متصل به قلب ما و سرِ دیگرشان به قلب اهداف ما متصل اند؛ وقتی قیچی در دست بگیریم و دانه دانه ریسه های امید را از بین ببریم در حقیقت هم آرزوها و هم خودمان را کشته‌ایم.

-

چه شوری بهتر از برخورد برق چشم ها با هم؟ نگاهش را تماشا کن، اگر فهمید حاشا کن

اینجا خیلی شلوغ و بد شده مگه نه؟ کاش میشد برگردیم به تی‌بگ