امروز را در خانه میمانم و در به روی کسی نمیگشایم،
اما بی در و پیکر است خانه ذهنم،
می آیند و می روند
دوستان نا موافق
آشنایان ناسازگار...
روانیترین آدمها هموناییان که همه رو آروم میکنن؛
چون خودشونو سالهاست نتونستن آروم کنن.
نمیشود که نمیشود انگار که دگر سهم ما نبودن است؛
مگر میشود دنیا را شکافت و سهمی را از آن خود کرد؟