من مثل یه عروسک بودم، توهم بدون اینکه ذره ای اهمیت بدی،پشت سر هم من رو زمین کوبیدی،حتی شده خودت با دستای خودت من رو کوبیدی تا بشکنم. الان هم یه عروسک ام،منتهی با زخم ها و جای ترک هایی که تو به وجود آوردی و من به زور باندپیچی کردم. همون قدر ناقص،همون قدر کامل.

جایی برای رفتن نداشتم..پس فقط راه رفتم و به اینجا رسیدم ` - داستان قدم ها.

همیشه به این یقین داشتم که اعضای بدنمون به خصوص پاهامون، حافظه دارن. مثلاً مگه میشه پاها آدرس مکان امنی که بهش پناه میبرن رو یادشون بره؟!