با این همه، هنوز رویا میبافیم. هنوز زبان میخونیم، درس میخونیم، زندگی رو تا جایی که بشه زندگی میکنیم و برای آیندهای که معلوم نیست کی از راه برسه، برنامه میریزیم. شاید امید دقیقاً همین باشه؛ اینکه با وجود تمام چیزهایی که هر روز سد راه آدم میشن، باز هم برای فردایی که هنوز نرسیده، تلاش کنی. کی میدونه؟ شاید یه روزی نوبت ما هم برسه؛ نوبت نفس کشیدن، نه فقط دووم آوردن.