وارد خانه که میشود یک راست به اتاق پسرش میرود.تخت را بلند میکند و به حیاط میبرد.بعد تبر و نفت را از طویله برمیدارد.ماده ایستاده است و به او نگاه میکند. کنار تخت می ایستد،در آن شب پرستاره انگار فلج شده است.روشنایی آسمان با آن زیبایی هراسناک خردش میکند.میرود داخل خانه و یک بطری ویسکی باز میکند. حالا دوباره کنار تخت ایستاده است.اشکی در کار نیست.به آن نگاه میکند و جرعه ای از بطری اش مینوشد.با تبر شروع میکند،نیاز به خرد کردنش را در خودش حس میکند.تکه تکه اش که میکند یاد پاهای کوچک لئو در دست های خودش میفتد،درست بعد از آنکه متولد شد. بعد از خرد کردن تخت رویش نفت میریزد و کبریت میکشد.جرعه ای دیگر مینوشد.آسمان همچون اقیانوسی است که ثابت مانده. نقاشی های کار دست را که که ناپدید میشوند تماشا میکند.خرس و مرغابی در آغوش هم میسوزند،از شکل میفتند،از بین میروند. ماده او را تماشا میکند.ماده را آنجا میبیند.انگار مجذوب آتش شده است.به طرف طویله میرود و ماده از ترس خودش را حمع میکند.آنجا این پا و آن پا میکند.ماده میلرزد.اگر او را بکشد،چه؟مال اوست،هرکاری دلش بخواهد میتواند بکند.میتواند او را بکشد،سلاخی کند،آزارش دهد.تبر را برمیدارد.در سکوت به او نگاه میکند.این ماده دردسر است.تبر را بلند میکند.بعد جلوتر میرود و طناب را قطع میکند. میرود بیرون و روی علف ها زیر ستاره های بی صدای آسمان دراز میکشد،هزاران ستاره،ثابت،بی جان.آسمان از شیشه درست شده،شیشه ای مات و محکم.ناه همچون خدایی عجیب به نظر میرسد. دیگر برایش مهم نیست ماده فرار کند.دیگر برایش مهم نیست سسیلیا فرار کند. آخرین چیزی که میبیند در طویله است و ماده،آن زن که به او نگاه میکند.انگار دارد گریه میکند.اما امکان ندارد او بفهمد چه اتفاقی در جریان است.او نمیداند تخت چیست.اصلا چیزی نمیداند. وقتی خاکستر گرم باقی میماند او روی علف ها به خواب عمیقی فرو رفته است. #لاشه_لطیف