این چیزی که من دیدم نمره شیمی نبود

جنایت علیه دانش آموزان بود.

آدم شناسی که هیچی؛ امیدوارم حداقل بتونم توپ والیبال رو بشناسم.

دفعه قبل همین آمار بودیم که پرید.🖐🏻

احساس میکنم دارم هذیون میگم. خدایا خودت.

به کلمه‌ها زل میزنم و جوری تکرارشون میکنم انگار ورد میخونم. باید باورشون کنم، باید. اما ته دلم خالی میشه. من میترسم از اینکه همه چی توهم بوده باشه. نکنه من اشتباه کردم؟ نکنه درد نداشت؟ نکنه آدم بده من بودم؟ و چقدر دلم میخواد نشانی از تو پیدا کنم که عذاب وجدان داری و بهم فکر میکنی و به این فکر میکنی که چقدر میتونستی بهتر باشی اما نبودی. اما چنین چیزی ازت پیدا نمیکنم. تو فقط آبی‌پوش شدی؛ و من الان یک ماهه دارم تلاش میکنم تو رو توی قالب داستانی قرار بدم و داستان مناسب رو پیدا نمیکنم. شاید اگه بنویسمش دیگه فکر نکنم که توهمه. شاید باید برگردم عقب و دوباره شکستمو ببینم. اما میترسم. اگه اونجا گیر کنم چی؟ من فقط امیدوارم تنها چیزی که توهمه، این حس گناه باشه.

خواستم به اطلاع کلیه عزیزان برسانم که "یه دبیر پایه ما رو نجات داد."

عاشقشم.

نمره افتضاح شیمی بنده که دبیر عقده‌ایش داده بود درست شد.

باتشکر از هرکس که به غرغرها و حرص خوردن‌هام گوش داد، شوخوش.🖐🏻