(دست یابی بشر به ماه در عالم شعر مرگ ماه تلقی میشد)

با مرگ ماه، روشنی از آفتاب رفت چشم و چراغ عالم هستی، به خواب رفت الهام مرد و کاخ بلند خیال ریخت نور از حیات گم شد و شور از شراب رفت این تابناک، تاج خدایان عشق بود در تندباد حادثه، همچون حباب رفت این قوی نازپرور دریای شعر بود، در موج خیز علم، به اعماق آب رفت! این مه، که چون منیژه، لب چاه مینشست گریان به تازیانه افراسیاب رفت بگذارد عمر دهر سرآید، که عمر ما چون آفتاب آمد و چون ماهتاب رفت ای دل، بیا سیاهی شب را نگاه کن! در اشک گرم زهره ببین.. یاد ما کن! #مشیری

برای بابام اینو خوندم و اینطوری بود که چقدر پاچه خوار.